UNRRA White Boats and Holocaust survivors in Sweden.

 How Strength is Regained - Newsreel 1945-10-20

This report, sourced from SF’s weekly newsreel on October 20, 1945, shows prisoners from German concentration camps who were rescued and brought to Sweden during the final stages of World War II.

The reporting team visits Kummelnäs on Ormingelandet outside Stockholm, where refugees from Poland, Romania, and Czechoslovakia are being provided with winter clothing. The report concludes with a retrospective look showing refugees being retrieved by a Swedish relief expedition to Lübeck in June of that same year.

The Night of Broken Glass (Kristallnacht) was not a "Pogrom" - it is actually a new name that gives a false picture of history. Pogrom has always been related to Russia, Ukraine, and Belarus. Who starts such confusing name changes, and who joins in?

Swedish Museum about the Holocaust

In Malmö and in Denmark, Jewish people have not been influenced by the left. 

Krystalgade Synagogue

The name change to 'the November pogrom' is not a neutral historical correction, but a deliberate political linguistic evolution driven by leftist groups and adopted by the establishment.

The Night of Broken Glass (Kristallnacht) was not a "Pogrom" - it is actually a new name that gives a false picture of history. Pogrom has always been related to Russia, Ukraine, and Belarus. Who starts such confusing name changes, and who joins in?

In Malmö and in Denmark, Jewish people have not been influenced by the left. Their synagogue - Københavns store Synagoge (The Great Synagogue of Copenhagen) is located at Krystalgade 12. However, Krystalgade has nothing in common with Crystal Night; the street has roots in the 1400s. From the 1600s, it was officially called Skidenstræde ("Shit Lane"), and therefore the name was changed in 1818 to the existing one.

The Night of Broken Glass was not a pogrom - it is actually the new name that gives a false picture of history. Pogrom has always been related to Russia, Ukraine, and Belarus. Who starts such confusing name changes, and who stands behind them?

It is a historically very interesting and correct point I want to raise regarding the origin of the word. The word Pogrom originally comes from Russian (погром) and means "to create havoc" or "devastate". It began to be used internationally during the 1800s and early 1900s specifically to describe the recurring, violent, and often Russian-led massacres against Jews in the Russian Empire, which included today's Ukraine and Belarus.

Using the word pogrom to describe the events in Germany in 1938 has therefore faced criticism, precisely because it risks confusing two different historical phenomena. Russian pogroms were often rabble violence that was tolerated or encouraged by the Tsar's police force.

The Night of Broken Glass – The Night of Smashed Glass – thus, the events in Nazi Germany were, by contrast, a systematic, top-down, and state-planned act of violence. It was not just the German rabble that joined in.

It was absolutely not the "rabble" (in the sense of poor, uneducated, or marginalized social groups) that participated in the Night of Broken Glass. On the contrary, the violence was deeply anchored in all parts of German society, from the absolute elite to the middle class and the youth. What makes the Night of Broken Glass so terrifying is precisely that the perpetrators were often the victims' own acquaintances – their local baker, the neighbor's teenage son, the doctor, or the mailman – and not an anonymous, outside rabble.

One of the largest groups of active perpetrators was the Hitler Youth (Hitlerjugend - HJ) and young university students. Teenagers and young adults were incited by their teachers and youth leaders to vandalize synagogues and loot shops. These young people often came from well-established middle- and upper-class homes, but were completely shaped by Nazi school propaganda. Once the violence broke out, many ordinary civilians joined in the looting and harassment. Those involved included small business owners who saw a chance to get rid of Jewish competitors, and people from the middle class who, under the cover of chaos, broke into their Jewish neighbors' apartments to steal furniture, art, clothing, and valuables. Historical documents show that even women and seemingly "respectable" family fathers participated in gathering goods thrown out into the streets.

In Sweden, the big problem is that others (politically correct loyalists) perceive this name change as OK and systematically begin using the left-wing, distorted inventions, such as the November pogrom.

The Jewish congregations in Malmö and Gothenburg have not allowed themselves to be influenced and continue to remember the Night of Broken Glass.

In the 1970s, I attended a meeting with the VPK (Left Party - the Communists). It was called Café Marx on Kungsgatan. It was about the Night of Broken Glass. The people from the leftist groups already thought back then that the October Revolution and, for them, the November pogrom fit better.

As we all know, leftist groups eventually took over the celebration and commemoration of both. What I am writing is actually Living History. Naturally, some politically correct journalists and organizations have followed suit and changed the sign—no, not to Café Marx just yet, but to the November pogrom.

Will we soon change the Holocaust to "The Dark Years"?

Kristallnatten var ingen pogrom - det är faktiskt det nya namnet som ger en felaktig bild av historien. Pogrom har man alltid relaterat till Ryssland, Ukraina och Belarus. Vem startar sådana förvirrande namnbyten och vilka ansluter sig?

I Malmö och i Danmark så har man inte påverkats av vänstern. Deras synagoga- Københavns store Synagoge ligger på Krystalgade 12. Gatan har anor från 1400-talet. Från 1600-talet kallades den officiellt för Skidenstræde ("Skitgränden") och därför bytte man namnet 1818 till det befintliga.

Kristallnatten var ingen pogrom - det är faktiskt det nya namnet som ger en felaktig bild av historien. Pogrom har man alltid relaterat till Ryssland, Ukraina och Belarus. Vem startar sådana förvirrande namnbyten, Vilka ställer sig bakom?

Det är en historiskt mycket intressant och korrekt poäng jag vill lyfta angående ordets ursprung. Ordet Pogrom kommer ursprungligen från ryskan (погром) och betyder "att skapa förödelse" eller "ödelägga". Det började användas internationellt under 1800- och tidigt 1900-tal specifikt för att beskriva de återkommande, våldsamma och ofta ryskledda massakrerna mot judar i just det ryska kejsardömet, vilket inkluderade dagens Ukraina och Belarus.

Att använda ordet pogrom om händelserna i Tyskland 1938 har därför mött kritik, just för att det riskerar att blanda ihop två olika historiska fenomen. Ryska pogromer var ofta pöbelvåld som tolererades eller uppmuntrades av tsarens polismakt. 

Kristalnatten – Natten av krossat glas – således var händelserna i Nazityskland däremot en systematisk, toppstyrd och statligt planerad våldsakt. Det var inte bara den tyska pöbeln som anslöt sig till det.

Det var absolut inte "pöbeln" (i betydelsen fattiga, outbildade eller marginaliserade samhällsgrupper) som deltog i Kristallnatten. Tvärtom var våldet djupt förankrat i alla delar av det tyska samhället, från den absoluta eliten till medelklassen och ungdomarna. Det som gör Kristallnatten så skrämmande är just att förövarna oftast var offrens egna bekanta – deras lokala bagare, grannens tonårsson, läkaren eller postiljonen – och inte en anonym, utomstående pöbel.

En av de kvantitativt största grupperna av aktiva förövare var Hitlerjugend (HJ) och unga universitetsstudenter. Tonåringar och unga vuxna uppviglades av sina lärare och ungdomsledare till att vandalisera synagogor och plundra affärer. Dessa unga människor kom ofta från väletablerade medel- och överklasshem, men var helt formade av den nazistiska skolpropagandan. När våldet väl hade brutit ut anslöt sig många helt vanliga civilpersoner till plundringen och trakasserierna. De som var med var bl.a. småföretagare som såg en chans att bli av med judiska konkurrenter och människor ur medelklassen som i skydd av kaoset bröt sig in i sina judiska grannars lägenheter för att stjäla möbler, konst, kläder och värdesaker. Historiska dokument visar att även kvinnor och till synes "respektabla" familjefäder deltog i att samla upp varor som kastats ut på gatorna.

Det stora problemet är att andra (PK-trogna) uppfattar att detta namnbyte är OK och börjar använda de vänstervridna, förvridna uppfinningarna systematiskt, såsom novemberpogromen.

De judiska församlingarna i Malmö och Göteborg har inte låtit sig påverkas och minns Kristallnatten fortsättningsvis. 

Jag var på 70-talet på ett möte hos VPK. Café Marx hette det på Kungsgatan. Det handlade om Kristallnatten. Folket från vänstergrupperna tyckte redan då att det passade bättre med Oktoberrevolutionen och novemberpogromen.

Som vi alla vet så tog vänstergrupperna så småningom över firandet och ihågkommandet av båda. Det jag skriver är faktiskt Levande historia. Naturligtvis har en del PK-trogna journalister och organisationer tagit efter och bytt skylten, nej, inte till Kafé Marx ännu, men till novemberpogromen.

Skall vi snart byta Förintelsen mot "De mörka åren"?

Namnbytet till "novemberpogromen" är inte en neutral historisk korrigering, utan en medveten politisk språkutveckling driven av vänstergrupper och adopterad av etablissemanget.

JANUSZ KORCZAK - Żydowski niepokój - 1928 - Co na ten temat uważa(ł) Komendant Piłsudski w 1918 roku?

JANUSZ KORCZAK.

Żydowski niepokój.

Termometr wskazuje 12 stopni poniżej zera.
Krawcowa miała na 11-tą przysłać suknię.
Już pierwsza.
— Czy tylko na pewno — niepokoi się pani Stefa przy telefonie.
— Zapewniam panią: dziewczynka przed kwadransem wyszła. Lada chwila będzie.
— Przed kwadransem? — Więc powinna już być. — Chyba się coś w drodze stało?
— Może pani być zupełnie spokojna: mojej Różce nic się nie stanie.
— „Różka”? — Pani Stefa niechętnie się skrzywiła i odłożyła tubę. Rozległ się dzwonek.
— Natalko, otwórz prędko.
— Suknia bez zarzutu. — Jak nie z żydowskiej pracowni.
— Natalko, czy nie masz 50 groszy? Albo zmień mi 5 złotych?
Natalka nie ma.
Różka w lekkim paltocie bez rękawiczek czeka w przedpokoju na pudło.
— Masz.
— Za co?
— Za drogę.
— 5 złotych?
— Wyjdź. Zabrudziłaś podłogę. Trzeba nogi dobrze wycierać.
Rózia wyszła. Natalka poszła sprzątać. I już.
Fakty są zawsze drobne i niezłożone.
Pani Stefa stanęła przy oknie rozdrażniona. Co pomyśli, postanowi — wszystko złe i niezdarne. Każdy krok, każdy czyn.
Zmieniła pracownię. Obraziła się. Powiedzieli: „żydowskie fanaberje”. Ma dobry słuch. Słyszała. I to już drugi raz. Wtedy kazali czekać, choć przyszła przed panią pułkownikową Będzie się teraz w żydowskiej pracowni ubierała.
Władek nie wiedział dlaczego i szorstko, jak on to umie:
— Dwugroszowa polityka.

Niech będzie dwugroszowa. I ubierać się i kupować będzie teraz tylko u Żydów. — Właśnie — na złość.
Och, jakie to wszystko trudne i męczące.
Dawniej odnosiła suknie Zosia, teraz ta Różka. Zosi dawała złotówkę, Rózia chciała dać 50 groszy za drogę. No tak: wyraźnie zapytała się przecież, czy Natalka ma 50 groszy. Dlaczego? — A przez telefon — to ohydne zapytanie: „może się coś w drodze stało?” No tak: Rózia wpadnie pod tramwaj — i pani Stefa nie będzie miała sukni. A wieczorem zobaczy ją Karol. — Poco ten znów się przyplątał?
I właśnie, żeby się ukarać dała 5 złotych na piwo. Ale co pomyśli pokojowa? Zosi za drogę dawała zawsze złotówkę, a „swojej” pięć? — I gniewnie, wyniośle wyrzuciła prawie zmarznięte dziecko. Przecież tak łatwo było: szklaneczkę herbaty.
I wszystko to trzeba tłumić w sobie, bo komu się zwierzy: próbowała mężowi... przymrużenie oczu, pogardliwy uśmiech i — — „żydowski niepokój.”

Różka biegnie. Uszy, ręce, twarz — szczypie, piecze, pali. W mocno zaciśniętej dłoni — „na piwo”. W zeszłym roku o tej porze w szkole jeszcze: chciała być, rozumie się, nauczycielką albo wielką artystką albo — do Palestyny. — „Na piwo”.
Czy wszystko matce oddać? — Może tylko 3 złote, a resztę ukryć i z Gutą do kina na „Tajemnice nocy.” — Film dla dorosłych! — Albo rękawiczki? — Albo braciszkowi piernik? — Albo i to i to?...
Biedna mama. — W taki mróz z ciężkim koszem. Gdy wstawała rano, tak głucho jęknęła.
Wiatr bije w twarz i oczy.
— Panienko, nie tak prędko, bo ślisko; jeszcze się panienka przewróci.
Ten sam. Już trzeci raz ją zaczepia. Co on sobie myśli? Jakie to wszystko trudne i męczące.
Różka wbiega do pracowni. Z zgrabiałych rąk wysuwa się rzemień pudła. Siada na krześle i płacze.
— Co się stało? Czy oddałaś, — pyta się niespokojnie „stara”.
— Oddałam. — Nic, — zimno.
— No, no moja mała tylko bez fochów. — Myślałby kto. — Zimno...

W tym samym kalendarzu naszego przeglądu Natan Szwalbe opublikował historyczny artykuł pt. Sprawa żydowska w nowopowstającej Polsce. Strony 104–107 uważam za szczególnie ciekawe. 

Strona 106

Tegoż dnia została przyjęta przez Komendanta delegacja żydowska z Jędrzejowa i wręczyła memorjał o pogromach w obwodzie jędrzejowskim. Piłsudski zwrócił delegacji uwagę na to, że Żydzi się zbytnio denerwują. Sprawa żydowska jest teraz bardzo zawiła. Żydzi sami mogą ją rozwiązać, emigrując do Palestyny.

Na zapytanie delegata Tennenbauma, czy Naczelnik Państwa uważa, że większość Żydów, którzy mieszkają już w Polsce przeszło 700 lat, powinna teraz opuścić kraj, Komendant odparł:

— Mam na myśli tylko pewną część. Zresztą jesteśmy bardzo przychylnie usposobieni wobec Żydów. Dajemy im wszelkie prawa.

Strona 105  - Kielecki Pogrom 1918

Niestety w dniu zaproszenia delegacji syjonistycznej, jak również innych stronnictw żydowskich szalał na dobre pogrom w Kielcach. Komisja organizacyjna dla utworzenia Żydowskiej Reprezentacji Narodowej urządziła w tem mieście wiec ludowy. Po zakończeniu wiecu wtargnęła milicja, która pod pozorem poszukiwania broni odebrała skautom laski, wszystkim zaś obecnym scyzoryki i paski. Następnie wpuszczono do gmachu bandę opryszków, uzbrojoną w pałki nabite gwoździami, pręty żelazne i noże. Rozpoczęło się bicie i rabowanie bezbronnych. Uciekający z gmachu wpadli w ręce rozjuszonego tłumu, który później się rzucił do rabowania sklepów i mieszkań żydowskich. Nazajutrz pogrom się powtórzył.
Memorjał z opisem wydarzeń kieleckich został wręczony Komendantowi Piłsudskiemu w dniu 25-tym listopada przez delegację, składającą się z dra Brauna, adw. Grynbauma i radnego Rafała Szereszowskiego.


Po wysłuchaniu memorjału Komendant powiedział, że kwestji żydowskiej, która ostatnio została bardzo zaogniona nie należy rozstrzygać przez zwołanie Konstytuanty. Tego samego żąda od Żydów... Zadaniem Rządu będzie przyspieszenie Konstytuanty, do której Żydzi przecież wybierać będą narówni z innymi obywatelami. Konstytuanta będzie w stanie w ten lub inny sposób kwestję żydowską rozstrzygnąć. Żydzi powinni ze swej strony nie zaogniać jeszcze bardziej stosunków, dość już zaostrzonych i zaznaczyć swoje stanowisko obywatelskie.
Po replice p. Grynbauma, który wyjaśnił, że Żydzi bynajmniej kwestji swej rozstrzygać nie pragną i nie mogą, Komendant zapytał kto położył kres pogromowi.
Dr. Braun oświadczył, że w pierwszym dniu pogromu zostało wezwane wojsko, które wzięło wprawdzie na cel, lecz wobec okrzyków tłumu, że nie występuje przeciwko rządowi, tylko przeciw Żydom – opuściło broń.
Adw. Grynbaum dodał, że pogrom ustał, kiedy zjawił się naczelnik milicji i wezwał grupy rabujące do rozejścia się. – Pogrom kielecki, jak również pogromy, które wydarzyły się w Galicji Zachodniej, skierowane są także przeciwko Panu, Panie Komendancie. – Tak, przeciwko mnie – potwierdził Piłsudski wiem o tem. Zaznaczył ponadto, że z całego kraju donoszą mu o zaognieniu stosunków z Żydami. Rząd nie ma jeszcze dostatecznej siły, armja dopiero się tworzy. Komendant zaś jako syn uciskanego narodu uciskać nikogo nie pozwoli. Została wydana odezwa, nawołująca żołnierzy, by się powstrzymywali od ekscesów antysemickich.


Ta notatka opisuje dramatyczne spotkanie delegacji żydowskiej z Józefem Piłsudskim w listopadzie 1918 roku, tuż po odzyskaniu niepodległości. W wyniku pogromu śmierć poniosło 4 Żydów (Chaim Jeger, Szmul Owsiany, Jojne Cytryn i Jojne Janas), a około 250 osób zostało rannych. 

Cztery fotografie z Korczakiem.

 

Korczak opisywał dzieci z Domu Sierot jako Dom Andrusów. W tym określeniu było oczywiście wiele miłości. Skąd to słowo pochodzi i jak często je używał Korczak?

Dla Korczaka „andrus” nie był obelgą – był synonimem wolnego, choć poturbowanego przez los dziecka, które zasługiwało na bezpieczne schronienie bez konieczności udawania kogoś, kim nie jest.

Korczak opisywał dzieci z Domu Sierot jako Dom Andrusów. W tym określeniu było oczywiście wiele miłości. Skąd to słowo pochodzi i jak często je używał Korczak?

W gwarze warszawskiej słowo andrus oznacza ulicznika, łobuza, urwisa lub cwaniaczka spędzającego całe dnie na podwórkach i ulicach miejskich. Nazwa ta pełniła w Warszawie podobną funkcję jak „gawrosz” w Paryżu. Językoznawcy najczęściej wywodzą to słowo od imienia Jędruś (Andrzej), które w dawnej mowie potocznej uosabiało typowego, sprytnego chłopaka z nizin społecznych lub przedmieść.

Janusz Korczak nie używał tego określenia jako oficjalnej nazwy, lecz posługiwał się nim wielokrotnie w codziennej praktyce pedagogicznej, przemówieniach, artykułach oraz w swoim Pamiętniku pisanym w getcie warszawskim. Nazywanie Domu Sierot „Domem Andrusów” niosło ze sobą konkretne znaczenie: Czuła ironia i akceptacja. Korczak używał tego zwrotu z ogromną miłością i empatią. Doskonale wiedział, że trafiają do niego dzieci z trudnych środowisk – często ukształtowane przez ulicę, zbuntowane, potrafiące walczyć o przetrwanie. Nie chciał ich „tresować” ani łamać ich charakterów.

Poprzez to określenie Stary Doktor manifestował swój szacunek dla dziecięcej niezależności. Zamiast tworzyć sztywny, rygorystyczny przytułek, budował dom, w którym spryt, energia i temperament „andrusów” były przekuwane w samorządność, odpowiedzialność i wzajemną pomoc (w placówce działały m.in. dziecięcy sąd koleżeński i autorska gazeta).

Dla Korczaka „andrus” nie był obelgą – był synonimem wolnego, choć poturbowanego przez los dziecka, które zasługiwało na bezpieczne schronienie bez konieczności udawania kogoś, kim nie jest.

The Swedish Museum About ”About the Holocaust” in Stockholm: Comfortable Field Archaeology Instead of Uncomfortable Truth

The Swedish Museum About ”About the Holocaust” in Stockholm: Comfortable Field Archaeology Instead of Uncomfortable Truth

”The Swedish Museum About ’About the Holocaust’” – that is what this state agency in Stockholm should actually be called. Because here, it is not about the physical, industrial extermination camps, the logistics, or the mass murder on the European continent. Instead, they have chosen to pile filter upon filter, specializing in exhibitions about films about the Holocaust, or about what Swedish newspapers wrote about the Holocaust during the war years. By consistently showcasing safe side-tracks, they conceal the documentary evidence—such as the cold numbers found in the Höfle Telegram.

This stems fundamentally from an outdated agency structure where the museum’s leadership has completely lost touch with today's harsh reality. In recent years, Swedish society has undergone massive changes. Antisemitism has taken on new, aggressive forms on our streets and in our schoolyards. The need for a hard, fact-based counterweight to historical distortion has never been greater.

To operate a museum—whether privately or publicly—in today's social climate based on an outdated and navel-gazing Swedish perspective is entirely tone-deaf. Today's society does not need more academic analyses about how Swedish newspapers formulated their words in 1943. We need a museum that displays the naked, physical machinery of the Holocaust in all its brutal clarity, serving as a warning of what happens when democracy is dismantled.

Exactly 85 years ago, on September 29-30, 1941, 33,771 Jews were systematically murdered at Babi Yar. This horrific massacre marked the onset of Yom Kippur, the Jewish Day of Atonement. On that very day, the Jewish population of Kyiv was driven into a nearby ravine that had been encircled with barbed wire and heavily guarded by Waffen-SS soldiers and local Ukrainian police. Forced to strip naked and surrender every belonging, they were marched in small groups toward the edge. As they reached the precipice, a German mobile killing unit (Einsatzgruppen) shot them to death, sending their bodies tumbling into the depths. According to the unit's official report, 33,771 Jews—mostly women, children, and the elderly—were executed during the first 48 hours alone. The report cynically concluded that the action was carried out ”without any incidents” thanks to ”exceptionally clever organization.”

Has this monumental tragedy of the ”Holocaust by bullets” been commemorated by the Swedish Museum About the Holocaust in Stockholm? No.

Instead, on this precise and somber anniversary, the state agency is hosting a theatrical presentation: ”Experience excerpts from Peter Weiss's play The Investigation [Rannsakningen] in a performance where scenic production, music, and lectures meet. Featuring actors from the Royal Dramatic Theatre ensemble.”

There is a profound, almost tragicomic irony in this programming choice. While the museum invites the public to a play titled The Investigation (which in Swedish literally translates to The Scrutiny or The Reckoning), this state-funded institution utterly refuses to engage in the one reckoning that actually matters: a scrutiny of its own operations, its narrow mandate, and its blatant lack of relevance in today’s societal climate.

Instead, we see a Stockholm-based agency led by an archaeologist and staffed by around thirty employees, where resources are funneled into local field archaeology: excavations of wartime Swedish emergency hospitals or former refugee camps. This is where we reach the realm of mass-media theater. This type of archaeology is highly marketable to a broader audience—but historically, it is deeply debatable.

Just look at what happened in Warsaw in the summer of 2025. Researchers carried out archaeological excavations at the property on 33 Chłodna Street, where Janusz Korczak’s orphanage, Dom Sierot, was located for a period. It generated massive headlines in the media. Inkwells, milk bottles, medical ampoules, and even a metal bed were unearthed—and everything was instantly and sensationally attributed to Korczak’s children.

Yet, when you dig beneath the mass-media surface, all the ”buts” appear. First of all, the excavation took place in the basement of the house next door (there were two properties under the same street number). Secondly, the orphanage was only there for an extremely limited time—eleven months. After the street was excluded from the ghetto area, ordinary Polish families lived in the building for years. Slapping Korczak’s name onto every excavated item is not science; it is emotional popular archaeology for the galleries.

The value of painstakingly digging up a spoon from the 1940s from Swedish soil—at a site that served as a refugee camp primarily for Norwegians—is just as debatable. The truth is, a 1940s spoon can be found much more easily and cheaply at a local Stadsmissionen or Myrorna thrift shop. We do not need to dig in the dirt to prove the existence of camps that are already documented with millimeter precision in our Swedish archives.

A rusty spoon in Swedish soil or a misattributed inkwell in Warsaw does nothing to explain the mechanisms, the logistical apparatus, or the ideology of the Holocaust.

When a state agency becomes more interested in producing comfortable, crowd-pleasing field archaeology* than confronting the roots of global antisemitism, it ceases to show the Holocaust. Instead, the state has built an institution in Stockholm that hides behind academic side-tracks—completely unequipped for the times and the urgent needs we face today.

* These material findings serve today merely as a supplement to written archives. No one is questioning that internment camps and boarding schools existed for children who survived the Holocaust.

---