Sąsiedzi - Obóz zagłady Treblinka.

Obóz zagłady Treblinka znajdował się w lesie, w odosobnionym miejscu, ale w bliskim sąsiedztwie kilku osad. Najbliżej położona wieś, Wólka Okrąglik (~1,5–2 km). Wieś Treblinka i stacja kolejowa (~3–4 km). Wieś Prostyń (~4 km) położona na północny zachód od obozu, w pobliżu dawnej linii kolejowej.

Obóz zagłady Treblinka znajdował się w lesie, w odosobnionym miejscu, ale w bliskim sąsiedztwie kilku osad. Poniżej znajdują się odległości najważniejszych miejscowości od terenu byłego obozu:

Odległości od Obozu Zagłady

Wólka Okrąglik (~1,5–2 km): Najbliżej położona wieś. To tutaj znajdują się punkt informacyjny oraz wjazd na teren Muzeum.
Wieś i stacja Treblinka (~3–4 km): Miejscowość, od której obóz wziął swoją nazwę. Znajdowała się tam stacja kolejowa, na którą docierały transporty.
Małkinia Górna (~5–6 km): Główny węzeł kolejowy, przez który przejeżdżały pociągi z warszawskiego getta i Białegostoku.
Prostyń (~4 km): Wieś położona na północny zachód od obozu, w pobliżu linii kolejowej.
Kosów Lacki (~10 km): Siedziba gminy, na której terenie (w ówczesnych granicach) znajdował się obóz.

Zjawisko określane mianem „złotych żniw” w Treblince odnosi się do masowego i systematycznego rozkopywania terenów poobozowych przez okoliczną ludność oraz przyjezdnych szabrowników w poszukiwaniu kosztowności (złota, kamieni szlachetnych) pozostałych po ofiarach eksterminacji.
Proceder ten został udokumentowany i opisany w 1945 roku przez przedstawicieli polskich instytucji śledczych i historycznych:

Raporty i wizje lokalne z 1945 roku Zespół Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich: W listopadzie 1945 r. teren obozu odwiedził specjalny zespół, w skład którego wchodzili m.in. Rachela Auerbach i dr Józef Kermisz z Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej.
Opis Racheli Auerbach: W swoim raporcie zatytułowanym "Polskie Kolorado albo gorączka złota w Treblince" opisała ona teren jako gigantyczne kretowisko. Szabrownicy, działając całymi grupami z łopatami, przesiewali piasek i wydobywali szczątki ludzkie, licząc na znalezienie przeoczonych przez Niemców kosztowności.
Śledztwo prokuratora Mariana Łukaszkiewicza: Sędzia śledczy (często identyfikowany jako prokurator) Marian Łukaszkiewicz prowadził w 1945 r. dochodzenie, w którym odnotował fakt powszechnej profanacji zwłok. Teren był przekopany na głębokość wielu metrów, a powietrze było przesycone zapachem rozkładu.

Skala i charakter procederu"Eldorado Podlasia": Ze względu na powszechne przekonanie o ukrytych skarbach, okolice Treblinki zyskały cyniczną nazwę "Eldorado Podlasia".
Metody poszukiwań: Kopacze pracowali często w zorganizowanych grupach, a teren był drążony głębokimi szybami. Na miejscu znajdowano porzucone narzędzia, a profanacja obejmowała wyrywanie złotych zębów ze znalezionych czaszek.
Bierność służb: Dokumenty z tamtego okresu wskazują, że mimo sporadycznych obław milicji (np. zatrzymanie 36 osób z biżuterią), proceder trwał przez lata. Jeszcze w grudniu 1946 roku komisja zastała na miejscu ok. 500 osób wykonujących swoją „codzienną pracę