Pińsk - Holocaust - Zagłada - Eksterminacja pińskich Żydów - Пинск

1941

Pińsk, 4 sierpnia 1941 roku. Pierwsza akcja miała miejsce w poniedziałek wieczorem, Niemcy wraz z polską policją, zajechali pod żydowskie domy w różnych częściach miasta i aresztowali 300 mężczyzn.

Judenrat zwrócił się o pomoc do polskiego burmistrza Sliwinskiego, a on zgodził się dołączyć do delegacji Judenratu która udała się do niemieckiego dowódcy Pińska. Dowódca wyrzucił ich i nakazał burmistrzowi powiadomić Żydów, że wszyscy mężczyźni w wieku od osiemnastu do sześćdziesięciu maja się zgłosić na stację kolejową, do pracy. Jeśli nie przyjdą, to 300 więźniów będzie ukaranych śmiercią. To zagrożenie podziało i wielu zgłosiło się na stacji.
Ponieważ ilość zgłaszających się na stacji nie spełniała wg. Niemców, ich postawionych warunków, kazali większości członków Judenratu przyłączyć się do tych, którzy przyszli na dworzec. Gdy liczba ludzi osiągnęła 8000, Niemcy ustawili ich w dwóch rzedach i nakazał im, oddac zegarki i opróżnić kieszenie z pieniędzy, dokumentów i innych przedmiotów. Niemcy oddzielili 150 robotników,do pracy nad naprawą mostu. 300 zakładników zostało sprowadzonych z piwnic Żandarmerii. Zebranym na stacji kazano maszerować na północ, w kierunku miejscowości Iwaniki i Posienicze. Szli, otoczeni esesmanami, którzy eskortowali ich, konno i na motocyklach.

Stara mapa z lat 30-tych. Posienicze - Iwaniki, Te dwie wsie sa zaznaczone na północ od Pińska.  To miejsce masowej eksterminacji pińskich Żydów. 5 sierpnia 1941 roku.

Posienicze - Iwaniki, 5 sierpnia 1941 roku - masowa akcja eksterminacji pińskich Żydów . Na początku faszyści aresztowali grupę zakładników, a potem pod groźbą ich rozstrzelania rozkazali zebrać się na dworcu kolejowym żydowskim mężczyznom Pińska, rzekomo w celu wysłania ich na roboty, z zapasem jedzenia na trzy dni i dokumentami. Oddzielili specjalistów do remontu mostu, pozostałych – kilka tysięcy ludzi – pognali ulicą 1 Maja w kierunku północnym. Gdy doszli w pobliże wsi Iwaniki, Niemcy kazali wszystkim Żydom iść w kierunku dołów, które zostały wcześniej wykopane.i wtedy zaczęli strzelać. Wielu próbowało uciec w kierunku pól, ale Niemcy zastrzelili większość z nich. O dziewiątej wieczór Niemcy zabili wszystkich złapanych Żydów. Tylko trzem udało się uciec i powrócić do miasta. Tych, którzy przeżyli, opowiadali, co się stało z tysiącami ludzi. Kiedy czoło kolumny napotkało karabiny, skierowane na nich, ci, którzy byli dalej od dołów, wewnątrz kolumny, zaczęli się rozbiegać. Pojedynczym udało się ocalić. Następnego dnia faszyści zagnali tutaj grupę Żydów do sprzątnięcia trupów, a potem rozstrzelali i ją. Ku pamięci tych tragicznych wydarzeń na prawo od drogi Pińsk-Łogiszyn-Iwacewicze postawiono pomnik.

Koźlakowicze, 7 sierpnia 1941 roku miało miejsce jedno z pierwszych masowych rozstrzelań pińskich Żydów. Potem rozstrzelano tutaj pacjentów żydowskiego szpitala, umysłowo chorych, przebywających w getcie. Obecnie na tym miejscu jest znak pamiątkowy.

Koźlakowicze. Ulica Brzeska z centrum miasta na zachód, w latach 40-tych była nieco krótsza niż teraz. Za miastem przechodziła ona w brukowaną drogę, która szła w kierunku Brześcia. Na lewo od drogi – wieś Koźlakowicze, obecnie wchodząca do administracji miasta. Obok Koźlakowiczów 7 sierpnia 1941 roku miało miejsce jedno z pierwszych masowych rozstrzelań pińskich Żydów. Potem rozstrzelano tutaj pacjentów żydowskiego szpitala, umysłowo chorych, przebywających w getcie. Mapa z 2010 roku.

Koźlakowicze. Ulica Brzeska z centrum miasta na zachód, była wtedy nieco krótsza niż teraz. Za miastem przechodziła ona w brukowaną drogę, która szła w kierunku Brześcia. Na lewo od drogi – wieś Koźlakowicze, obecnie wchodząca do administracji miasta. Obok Koźlakowiczów 7 sierpnia 1941 roku miało miejsce jedno z pierwszych masowych rozstrzelań pińskich Żydów. Potem rozstrzelano tutaj pacjentów żydowskiego szpitala, umysłowo chorych, przebywających w getcie.

1942
Dobra Wola - epilog. Masowe rozstrzelania więźniów pińskiego getta, które zabrały około 18 tysięcy istnień, miały miejsce tutaj od 29 października do 1 listopada 1942 roku. Droga na miejsce egzekucji nie jest opisana. Do dobrej woli można było dotrzeć albo główną drogą na północ, trzecią, i skręcić na rozdrożu wsi.W 1943 roku faszyści wywlekli trupy, spalili je na ogromnych ogniskach, popiół zakopali w ziemi. To wszystko zrobili Niemcy z Batalionu Policyjnego 306.

Dobra Wola to miejsce zagłady pińskich Żydów w 1942 roku. Wszystkie Pages of Testimony na powyższym zdjęciu zawierają "Place of Death: Dobra Wola".

Świadek zagłady pińskich Żydów w folwarku Dobra Wola, który był zmuszony do pracy wewnątrz wykopanych masowych grobach, dołach opisał procedurę mordów: "W drugim dniu akcji, wysłano mnie do pracy w dołach Dobra Wola. Tam, co dzień, przyganiali coraz więcej Żydów. Żydzi byli zmuszani, by uklęknąć i rozebrać się do naga. Jeden Niemiec prowadził pojedynczo nagiego Żyda do krawędzi dołu, podczas gdy inny zabijał go strzałem w tył głowy. Później musieliśmy, pracujacy w rowach Żydzi ukladać rzedami, w wielu warstwach tych wszystkich, którzy zostali rozstrzelani. Gdy Niemiec opróżniał swój pistolet, drugi Niemiec ladował następny tak, żeby to szatańskie morderstwo mogło być kontynuowane bez przerwy".

Iwaniki i Posienicze - to miejsca zagłady pińskich Żydów w 1941 roku. Dobra Wola to miejsce zagłady pińskich Żydów w 1942 roku. Trzy miejsca na zachód od centrum .

Lista na 544 stronach z 17 344 nazwiskami Żydów z Pińskiego Getta, była zrobiona przez Niemców w lecie 1942 roku. Numer 2690 na liście z getta pińskiego (tlumaczenie z niemieckiego na rosyjski) to moja ciocia Вассерман Puba (po rosyjsku lista) - Wasserman Riwa. Na oryginalnej liście miała wpisany zawód sekretarki piszącej na maszynie.

Numer 2690 na liście z getta pińskiego to moja ciocia Вассерман Puba (po rosyjsku lista) - Wasserman Riwa.

1942
Cmentarz w Karlinie, 23 grudnia 1942. Na miejscu zburzonego i zabudowanego po wojnie karlińskiego cmentarza znajduje się skwer upamiętniający więźniów pińskiego getta. W czasie okupacji tutaj chowali Żydów, zmarłych z głodu i chorób, rozstrzelanych za próby przyniesienia do getta swoim matkom, żonom, dzieciom jedzenia, za pojawienie się na ulicy bez żółtych naszywek, za to, że zbliżyli się do ogrodzenia lub zbyt wcześnie rano przychodzili ku kolumnie po wodę.
Ostatnich Żydów z Getta w Pińsku rozstrzelano na terenie getta na cmentarzu. To było 23 grudnia 1942 roku. Rozstrzelani na cmentarzu to 143 specjalistów.
Pozostałych zaprowadzono do "polskiego " więzienia, gdzie warunki w porównaniu z gettem były dużo lepsze.

1944
14 lipca 1944 roku Pińsk zostaje zdobyty przez Armię Czerwoną. Z 30 000 Żydów ocalało 37.

Alfred Ebner murdered my family (Wasserman) in Pinsk and 30000 other Jews. Never convicted! Read the entire story below written by Katharina von Kallenbach, Ebner's relative!

Epilog 20 lat po Holocauście Pińska
Katharina von Kellenbach, krewna Ebner napisała;
Miałam trzynaście lat, kiedy przeczytałem, że mój wujek, Alfred Ebner, został oskarżony o zabicie 30 000 Żydów, i że jego proces zostanie przerwany ze względów zdrowotnych. Alfred Ebner siedział przy stole naprzeciwko mnie, jak ja czytałam ten komunikat prasowy. Był stałym gościem w naszym domu w Monachium, przychodził na uroczystości rodzinne, a ja często odwiedzałam jego dom rodzinny w Stuttgarcie, zanim moja rodzina przeniosła się do Monachium. Pamiętam zamieszanie i niezdolność do zrozumienia sensu tej informacji, podczas gdy on siedział spokojnie (i pozornie w dobrym zdrowiu) u mojej rodziny. Co miałem zrobić z tym, że moja rodzina nie wyraziła wotum nieufności wobec niego? Czy nie powinna moja rodzina wykluczyć go, czy zabił jedną osobę, czy dwie? Fakt, że on siedział wśród nas niewzruszony, wydawał się sugerować, że nigdy te morderstwa nie miały miejsca. Zastanawiałam się, w jaki sposób jeden człowiek zabił 30000 ludzi? Gdzie on to zrobił? Kim były jego ofiary?
Alfred Ebner murdered my family (Wasserman) in Pinsk and 30000 other Jews. Never convicted!

Read the story below of Ebners relative!
http://www.aish.com/jw/s/48882597.html