Z Tygodnika Domu Sierot Janusza Korczaka I Tygodnika Bursy

"W Słońcu" - to darmowy dodatek do tygodnika "Z Blizka i z Daleka".

"Proszę nie brudzić i nie drzeć" było napisane na egzemplarzach "Tygodnika Domu Sierot”.

Gazetka – "Tygodnik Domu Sierot”, pisana na maszynie z podwójną kalką od 1913 roku – służyła podsumowaniu tygodnia w Domu Sierot na Krochmalnej. Współtwórcą gazetki stały się dzieci. 


Dzięki przedrukom "Z Tygodnika Domu Sierot" z lat 1913-1914 w "W Słońcu" dowiadujemy się o problemach w pierwszych latach istnienia Domu Sierot.
"Tygodnik Domu Sierot”, a właściwie części były drukowane jednocześnie w gazetce dla dzieci "W Słońcu".  
.
"W Słońcu" to darmowy dodatek do tygodnika "Z Blizka i z Daleka". Zawiera m.in. ciekawy opis pierwszych doswiadczeń w nowootwartym Domu Sierot.
.
"Proszę nie brudzić i nie drzeć" było napisane na egzemplarzach "Tygodnika Domu Sierot”.
.
Niestety nie zachował się żaden "pełny" egzemplarz "Tygodnika Domu Sierot”, pisanego na maszynie z podwójną kalką! 

Agnieszka Witkowska-Krych napisała: ...nie można także zapominać o cotygodniowym zwyczaju publicznego czytania gazetki. Każdej soboty wszyscy mieszkańcy i pracownicy zbierali się, by wspólnie wysłuchać treści „Tygodnika Domu Sierot”. Był tam najczęściej krótki artykuł autorstwa Korczaka oraz zbiór innych istotnych informacji dotyczących zarówno życia sierocińca, jak i wydarzeń na świecie. Czytanie gazetki kończyło się zawsze stwierdzeniem mówiącym o tym, że w tygodniu poprzedzającym żaden z wychowanków nie został uderzony przez personel. Dla dzieci było to przypomnienie o ich prawie do nietykalności, dla wychowawców zaś systematyczna przestroga przed stosowaniem jakiejkolwiek przemocy fizycznej.

Oprócz Tygodnika Domu Sierot wydaje  Korczak Tygodnik Bursy – pisma przeznaczonego dla praktykujących u  Korczaka bursistów, przyszłych wychowawców. 

Gazetka Domu Sierot, Tygodnik Domu Sierot, wydawana od 1913 roku – służyła podsumowaniu tygodnia dzieci i personelu tej placówki. Nie zachował się niestety ani jeden egzemplarz tej gazetki. 

As I wrote in my paper for Włocławek Korczak-meeting in 2015, Janusz Korczak build four "Institutions".
.
One of the “institutions” established by Korczak was his children’s newspaper Mały Przegląd (The Little Review), which was issued from 1926 to 1939 as a weekly supplement to the General Zionist daily Nasz Przegląd (Our Review). However, prior to Mały Przegląd his very first children’s newspaper was Tygodnik Domu Sierot (Dom Sierot Weekly). There were most probably, one original and two copies, typed at the same time. 

Do not tear and do not dirty, was typed on the top of the page one!

Korczak cooperation with children’s newspaper W słońcu (In the Sun) was a kind of warming up before Janusz Korczaks own children’s weekly, Mały Przegląd. Korczak cooperation with W słońcu (In the Sun) started by printing (reprinting) there Tygodnik Domu Sierot (Dom Sierot Weekly) that was typed once a week in Orphanage - Dom Sierot.

W Słońcu was supplement to "Z Blizka i z Daleka" run by Janina Mortkowiczowa and Stefania Sempołowska.

Janusz Korczaks - W słońcu (In the Sun) and Mały Przegląd (The Little Review)

As I wrote in my paper for Włocławek meeting, Janusz Korczak build four "Institutions".
.
One of the “institutions” established by Korczak was his children’s newspaper Mały Przegląd (The Little Review), which was issued from 1926 to 1939 as a weekly supplement to the General Zionist daily Nasz Przegląd (Our Review).
.
Korczak cooperation with W słońcu (In the Sun) was a kind of warming up before Janusz Korczaks own children’s weekly, Mały Przegląd.

W Słońcu was to start with (1913-1914) a supplement to "Z Blizka i z Daleka" run by Janina Mortkowiczowa and Stefania Sempołowska.

From 1916 W Słońcu was a separate children newspaper also run by Janina Mortkowiczowa and Stefania Sempołowska. until 1927.

Att se Korczaks barnhem "Dom Sierot" vid Krochmalna 92 från sin arbetsplats

Att se Korczaka barnhem Dom Sierot från sin arbetsplats

Piotr Weldon driver en FB grupp för guider om gamla Warszawa och nyss hittade jag där en bild av min far Misza (överste i grön uniform) som arbetade då vid Grzybowskagatan 77 och kunde från fönstren av sitt tjänsterum se Dom Sierot, sin första arbetsplats i Warszawa.

Det måste ha varit jättesvårt för min fara att arbeta vid Grzybowskagatan. Jag menar bara adressen. På samma sätt så har min mor arbetat vid Stawkigatan.
Det var bara 300 meter från min pappas tjänsterum högst upp i hörnan av Grzybowska och Towarowagatan till Dom Sierot byggnaden. Kanske var det mindre än så då den låg på nästa tvärgatan till den stora Towarowagatan.

Czy dawne Wydawnictwo MON jeszcze stoi. Reklamy Wydawnictwa Bellona widac ze wszystkich stron. Narożnik Grzybowskiej i Towarowej zajmuje teraz Dom Prasy Wojskowej powstał w latach 1949-1958. Projektowali go Kazimierz Marczewski oraz Stefan Putowski. Dom Prasy Wojskowej składał się nie tylko z biurowca na narożniku Grzybowskiej i Towarowej, lecz również z drukarni i magazynów. Cały zespół zajmował niemal cały kwartał pomiędzy Grzybowską, Towarową, Łucką i Wronią.

I vänstra övre hörnan syns markerad med O byggnaden och gården av Dom Sierot. Stora röda punkten markerar min pappas arbetsplats i hörnan av Grzybowskagatan och Towarowagatan. Längre till höger markerad med = syns korsningen av Grzybowska och Zelaznagatan som suns på bilden nedanför från gettotiden.

Gettomuren längs Grzybowskagatan set från Zelazna gatan som var delad med taggtråd.

Prästen Lemanski och bybor från Jasienica vid platsen där Lasarettet i dödslägret Treblinka låg - Mördades Korczak där?

Idag i Treblinka - Prästen Lemanski och bybor från Jasienica vid platsen där Lasarettet låg. 

.
Vad var Lasarettet i Treblinka?

Från järnvägsvagnarna dirigerades de ankomna till avklädningsbarackerna. En för kvinnor en för män. 

Invalider, barn, m.fl. togs hand i en sk Lasarett och där mördades de manuellt. Allt för att "flöde" till gaskamrarna inte skulle hämmas av de svaga och handikappade. Återstående, efter avklädning föstes skilt de nakna männen och kvinnorna genom "der Schlauch" ("slangen"), en small passage med höga taggtrådstängsel, täckta med trädgrenar för att förhindra insyn. Denna gång kallades även för "Himmelstrasse" ("Vägen till himlen"). Himmelstrasse slutade med dörrarna till gaskamrarna. På andra sidan av gaskamrarna vette dörrarna mot massgravarna.
.
Det finns en möjlighet att om Janusz Korczak kom levande till Treblinka men var mycket svag så mördades han skilt från resten just i Lasarettet.

(Foto Adam Jankiewicz, tack).

Riddarfjärdens secrets and very wet beaver

Nya fina bänkar på Djurgården - Här skall man lyfta sitsen efter sittning

Nya fina bänkar på Djurgården
Här skall man lyfta sitsen efter sittning.
Hemma bör man dock fälla ner toalocket efter besöket, sägs det!

"Unaccompanied child refugee" and "Aunt Sabina Rozental - the only one in my family with own grave"

The picture taken in Warsaw sees Marysia Ikelberg, born Goldstein (left) and Sabina Rozental, my aunt (right). 

My aunt Sabina Wójcikieiwcz b. Rozental - the only one in my family with own grave

Some personal writings on the occasion of Holocaust Remembrance Day.

I was an
"Unaccompanied child refugee"
and
"Aunt Sabina Rozental - the only one in my family with own grave"

In 1967, I came to Sweden as an "Unaccompanied refugee". Only few people knew that I would stay in Sweden, among them an police inspector. I feared that Polish authorities would go on and harass my parents in Warsaw.

My first stop was the family Ikelberg in Djursholm. Why Ikelberg?
My mother knew Maria (Marysia) Ikelberg who was a friend of my aunt Sabina. The picture taken in Warsaw sees Marysia Ikelberg, born Goldstein (left) and Sabina Rozental, my aunt (right). Marysia (born 1917) came to Sweden before just before WWII started (1939) and married Bernhard Ikelberg. Their home on 20 Anundsvägen was my first home in Sweden för almost 1 month in 1967. Marysia had a fur shop on Runnebergsgatan, Östermalm.

My aunt Sabina is the only person from my mother's and father's families that has a single grave. All other do have graves called Treblinka, which they share with 950 000 other Jews or a mass graves at Posienicze and at Dobra Wola in present Belarus area. Both execution sites and mass graves are located 4 km outside the town of Pinsk. Places, where all members of my father's family are buried, among 18,000 other Jews who were murdered in the two "actions" in 1941, 1942.