Monday, November 2, 2026

Robocze spodnie i szelki Korczaka w kibucu Ein Harod.

Robocze spodnie Korczaka w Ein Harod miały zarówno szlufki jak i wewnętrzne guziki przeznaczone do przypinania szelek (zakończonych skórzanymi pętlami, tzw. „gurtami”).

Robocze spodnie Korczaka w Ein Harod miały zarówno szlufki, jak i wewnętrzne guziki przeznaczone do przypinania szelek (zakończonych skórzanymi pętlami, tzw. „gurtami”).

Spodnie Korczaka w Ein Harod miały zarówno szlufki, jak i wewnętrzne guziki przeznaczone do przypinania szelek. Czy to są te same spodnie na fotografii z Hajfy? Nie wiadomo, lecz Korczak „W mieście” nie nosił roboczych szelek. 

Janusz Korczak w Naszym Domu na Bielanach w 1933 roku. Nie wiadomo, czy pod ochronnym szarozielonym fartuchem nie nosi Korczak szelek. Zdjęcie, które ja nazywam Zabawą w Berka. Moja mama, która dobrze znała Korczaka, nie lubiła tego zdjęcia; uważała, że to nie jest ruch Dra, że on tak jakby odpycha tutaj tego chłopca.


Kolonie w Gocławku. Korczak zapewne w drodze do pociągu. Niewiadomo, czy nosi szelki czy pasek. W przedwojennej Polsce szelki były wówczas uznawane za element bieliźny. Pokazywanie się publicznie w samych szelkach i koszuli uważano za nietakt. Szanujący się mężczyzna zawsze zasłaniał je kamizelką, marynarką lub dwurzędowym garniturem.

    Takie trochę specjalne są fotografie Korczaka, zrobione w kibucu Ein Harod w Izraelu, albowiem nosi, albo właściwie widać na nich szelki podtrzymujące jego spodnie. To jedno z niewielu fotografii Korczaka, na których nie nosi garnituru, marynarki ani ochronnego fartucha.
    W Warszawie Korczak zawsze chodził w garniturze i krawacie, ale kiedy przekraczał próg Domu Sierot lub Naszego Domu – zdejmował oficjalną marynarkę i wkładał szarozielony fartuch ochronny.

    W przedwojennej Polsce (oraz ogólnie w modzie europejskiej) szelki były podstawowym, powszechnym i najmodniejszym elementem męskiej garderoby przez całe lata 20. i 30. XX wieku, czyli przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego.
Paski skórzane zaczęły zyskiwać na popularności w codziennym ubiorze cywilnym dopiero pod koniec lat 30., by ostatecznie zdominować modę po II wojnie światowej.
    W latach 20. i 30. modne były spodnie z bardzo wysokim stanem. Taki fason spodni sięgających często powyżej pępka powodował, że pasek na takiej wysokości uciskałby brzuch i nie utrzymywałby stabilnie spodni. W tej sytuacji tylko szelki gwarantowały idealne, pionowe ułożenie kantów.
    Szelki były wówczas uznawane za element bieliźny. Pokazywanie się publicznie w samych szelkach i koszuli uważano za nietakt. Szanujący się mężczyzna zawsze zasłaniał je kamizelką, marynarką lub dwurzędowym garniturem. Dlatego klasyczne, eleganckie spodnie z tamtych lat w ogóle nie posiadały szlufek na pasek, a jedynie wewnętrzne lub zewnętrzne guziki przeznaczone do przypinania szelek (zakończonych skórzanymi pętlami, tzw. „gurtami”).
    Paski, widoczne takowe, pojawiały się głównie w strojach sportowych, przy mundurach wojskowych lub ubraniach roboczych.