Zakłamana przeszłość - Zagłada w podręczniku do historii dla szkół ponadgimnazjalnych

Tryczyk w swojej książce Miasta śmierci. Sąsiedzkie pogromy Żydów opisuje 13 miejscowości, gdzie Polacy organizowali pogromy typu "Jedwabne". W wywiadzie dla polskiego Newsweek Tryczyk powiedział:  

Te (13 miejscowości) to tylko wierzchołek góry lodowej.

Urywek Szmalcownicy i Jedwabne.

To tylko jeden kłamliwy urywek z podręcznika: Poznać przeszłość Wiek XX Podręcznik do historii dla szkół ponadgimnazjalnych Zakres podstawowy, NOWA ERA, Jarosław Kłaczkow, Stanisław Roszak

Co do Jedwabnego. Wiadomo że było mnóstwo pogromów w tej okolicy.

Podobnie jak w Jedwabnem Pogrom - trzydniowe mordowanie w Wąsoszu było tematem tabu. Podobnie jak w Jedwabnem w miejscu zbiorowego grobu odsłonięto pomnik napisem o treści: "Tu spoczywają Żydzi zamordowani przez faszystów". Uważano że jest kłamliwy. Bo faszyści to niby tylko Niemcy... Ja uważałem że jest OK. Po prostu polscy faszysci. 

W 1995 roku ten stary pomnik usunięto i zastąpiono nowym, wykonanym w formie macewy gdzie umieszczono napis: 

Tu spoczywają prochy 250 Żydów, 

bestialsko zamordowanych w czerwcu 1941 r. 

Cześć ich pamięci. 

O mordercach już nic!

W Szczuczynie, podobnie jak w Radziłowie, Jedwabnem i Wąsoszu, mordowano Żydów w tym samym okresie. Obecnie dziennikarze używają słowa chuligani, o mordercach, faszystach.
Te najbardziej śmiałe opisy to - Sąsiedzi..., nigdy Polacy lub Polscy sąsiedzi.

"Miasta śmierci", Tryczyka dokumentują pogromy, mordy i gwałty na współmieszkańcach w 1941 roku. Ich ogrom przeraża. Niestety o książce mało się mówi i piszę. Być może dlatego, że autor to nie Żyd lecz Polak i dlatego trudno jest jemu zarzucić "żydowską propagandę"

Mirosław Tryczyk w Miasta śmierci. Sąsiedzkie pogromy Żydów odsłania szczegóły bestialskich mordów dokonywanych na bezbronnych mężczyznach, kobietach i dzieciach. Mordów rozgrywających się w miastach, miasteczkach i wsiach ziemi łomżyńskiej latem 1941 r. 

Większość tekstu stanowią relacje świadków – ocalałych z Zagłady i tych, którzy stanęli po wojnie przed polskimi sądami. Cytowane przez Tryczyka fragmenty zeznań sądowych i świadectw porażają.

Tryczyk opisuje w swojej książce opisuje 13 miejscowości, gdzie Polacy organizowali pogromy typu "Jedwabne".
W wywiadzie dla polskiego Newsweek Tryczyk powiedział:
Te (13 miejscowości) to tylko wierzchołek góry lodowej. Na podstawie zeznań z procesów z lat 1944-1946 prowadzonych w celu osądzenia „zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami”, które czytałem przez trzy lata, mogę potwierdzić 128 miejscowości na terenie dzisiejszego Podlasia – zarówno po polskiej, jak i obecnie białoruskiej stronie granicy, w których Polacy, sami lub we współudziale z Niemcami, dokonali pogromów na Żydach.

Kto mordował?
– Trzeba obalić mit, że za mordami stali chłopi, niepiśmienny lud, jakaś tłuszcza. Milicję, która inspirowała i realizowała mordy, tworzyła lokalna prawicowa elita: lekarze, przedsiębiorcy, przedwojenni policjanci. Osoby, które miały w miejscowości szacunek i posłuch. W Rajgrodzie szefem został L., nauczyciel greki, który po kolejnych morderstwach relaksował się albo dyskusjami z proboszczem, albo okładaniem w papier ukochanych książek o historii starożytności. W Brańsku – przedwojenny lider lokalnego PSL, w Szczuczynie – dyrektor szkoły.

Wracajac do podręcznika: Poznać przeszłość Wiek XX o szmalcownikach. Tak, byli szmalcownicy. Tak, szmalcownicy byli skazywani na karę śmierci wg. "Rozkazu Podziemia Polskiego" który ukazał się po likwidacji Getta Warszawskiego w 1943 roku kiedy praktycznie większośc szmalcowników została bezrobotnych. 

Wtedy ich "klienci szmalcowników" w większości byli już uduszeni w komorach gazowych w Treblince.

The Good Doctor of Warsaw av Elisabeth Gifford - Historien bakom boken om dr. Janusz Korczak och mina föräldrar

Liz Gifford och jag (Roman Wroblewski) började skriva boken i slutet av förra milleniet. Liz kom till Stockholm med sin man och vi började då diskutera boken. 
Boken skulle vara om Janusz  Korczak och om min far Misza och min mor Zofia. 
Så startade vi, en rivstart. Egentligen så skrev vi två böcker under den gångna tiden. Den första var "för biografisk" tyckte de engelska utgivarna och så reste Liz till Kina för att hjälpa sina vänner att bygga upp och driva ett barnhem där (I Korczaks anda). 

Elizabeth Gifford skrev således andra böcker under tiden medan Korczak och jag tålmodigt väntade. Plötsligt skrev hon en ny kapitel, på ett annat sätt och skickade till mig. Jag läste det, korrigerade och skrev: Nu har vi den rätta formen, det får bli mer som fiction. Så blev det. Hundratals timmar med Skype och delning av varandras skärmar! Samtidigt ett grävande i ryska, vitryska, ukrainska och polska arkiv och tusental frågor till Korczak, min far och min mor. Drivkraften var, såsom Julia Petrasso skrev "the responsibility we have to carry on their legacy". Min och min sambos (Justyna Bamba) nästa projekt hoppas vi att kunna fortsätta med under det kommande året. Det handlar om Korczak Monumentet - egentligen pluralis för det blir minst 1000 kopior i olika storlekar och i olika material. Se nedan. Innan dess skall vi till London för Justyna Bamba utställning där som är direkt kopplad till boken och en till utställning i London i april då det är 75 år sedan Upproret i Warszawas Getto startade. 

Förintelsedagen - Instruktioner till användarna - Kritik

Skiss av lägerchefen Franz Stangel av dödslägret och mördandets logistik i Treblinka. För drastiskt?

Hur beskriver man Förintelsen eller egentligen hur använder man sig av Förintelsem. PK-media och anhämgare till regeringen använder sig av Förintelsen (OBS stort "F") på alla möjliga sätt. I alla tidningar i Stockholm på Förintelsensminnesdag visar man bilder av ännu levande överlevande. 

Jättevackra bilder, porträtt med vita bakgrund men inget sammanhängande information om själva Förintelsen. Att Förintelsen var ett massmord där omkring 6 miljoner judar mördades och hur mördandet gick till skrivs inte. Att Förintelsen skiljer sig från andra folkmord i historien på grund av de systematiska, industriella och statligt organiserade mordmetoderna. Inte ens står det om bakgrunden till Förintelsem, något som flera skribenter använder sig flitigt av för att dämpa kritiken när det gäller de nya migranter.
Således inga skisser hur Nazister gick tillväga eller bilder från lägren, inte ens den dagen de de befriades.

Auschwitz - kvinnor drivna till gaskammaren. För naket? För drastiskt?

Vita bussar togs i bruk sista veckorna av Andra Världskriget för att i första hand evakuera till Sverige svenska nazifruar och deras avkomma! Därför, att beskydda de fanns Gestapomän med på resan. Hela vägen, in i Sverige.  

På bilden svenska transport av "Nazifruar och deras ljuslockiga barn". Enligt Röda Korset transportedades 1500 "sådana".

Jag skrev det i en tråd om ABF och Förintelsedagen men det tål att upprepas:
Tyvärr, PK-media och anhämgare till regeringen använder sig av Förintelsen (OBS stort "F") på alla möjliga sätt. 

I tidningarna, beskriver man inte ens vad det handlar om. Man beskriver inte logistiken i skjutandet av folk i kanten av massgravar såsom i Babij Jar. Man glömer industraliseringen av mördandet. 

Istället skriver man om fotografier man tar nu av de överlevande "överlevande" eller som Röda Korset gjorde på FB igår skriver om Trygve som återvände med Vita bussar till Skandinavien från ett koncentrationsläger i Tyskland.
Vad har den norska "Trygve" att göra med Förintelsen? 

Vita bussar togs i bruk sista veckorna av Andra Världskriget för att i första hand evakuera till Sverige svenska nazifruar och deras avkomma! Därför, att beskydda de fanns Gestapomän med på resan. Hela vägen, in i Sverige. 

På bilden ovan, svenska Nazifruar och deras ljuslockiga barn.
Att 1 500 000 barn som mördades under Förintelsen har man glömt, troligen också under ABF möttet också!

Inlägget från Röda Korset på Förintelsedagen 2018 - Face Book.

Planering av Förintelsen. 11 000 000 judar skulle mördas. I rapporten från Wannsee från januari 1942 står Estland som judenfrei - judefri. Inget för de svenska tidningarna.

Bilderna från början av Förintelsen i de Baltiska länderna där lokalbefolkning mördade (den vänstra raden) sina tidigare grannar med största möjliga grymhet. Därför står det i rapporten från Wannsee från januari 1942, Estland som judenfrei - judefri. Inget för de svenska tidningarna. Den högra raden är från framfarten av Einsatzgruppen på östfronten då 1 500 000 judar arkebuserades oftast med stor hjälp av den lokala befolkningen såsom i Kiev vid Babij Jar. Igen, inget för de svenska tidningarna.

Bilderna från början av Förintelsen i de Baltiska länderna där lokalbefolkning mördade (den vänstra raden) sin tidigare grannar med största möjliga grymhet. Därför står det i rapporten från Wannsee från januari 1942 Estland som judenfrei - judefri. Inget för de svenska tidningarna. Den högra raden är från framfarten av Einsatzgruppen på östfronten då 1 500 000 judar arkebuserades oftast med stor hjälp av den lokal befolkningen såsom vid Babij Jar. Igen, inget för de svenska tidningarna.

Skissen nedan (ritad av Franz Stangl, komendanten av dödslägret Treblinka) som föreställer den Industriella Förintelsen ville inga tidningar visa. Den andra riktiga bilden av Förintelsen mördandet genom arkebusering vid uppgrävda massgravar ville inte heller svensk massmedia visa. Nej, inga döda kroppar av judiska kvinnor och barn vid Babij Jar. Inga sanna förklarande bilder varför Förintelsen är så unik och varför skall vi lära os av det.

Skiss av Franz S. av dödslägret och mördandets logistik i Treblinka. För drastisk!

Dödsläger och mördandets logistik iAuschwitz. Kvinnor efter avklädning tvingas springa nakna till gaskammaren. Tyskarna brukade kalla den vägen för Himmelstrasse, vägen till himlen. Se ovan en skiss från Treblinkalägret (3-4). Logistiken var detsamma.

Snälla Geriatriska bilder av sista överlevande "överlevande" var huvudnummer i Dagens Nyheter och Dagens Industri.

Nowolipki 7 i 9 - Mały Przegląd Korczaka i Nasz Przegląd - revisited

Zdjęcie Nowolipki 7 - okres Getta. Kawiarnia Merensteina i głodujace dzieci.

Zdjęcie - okres Getta.

Pisarz Józef Hen, współpracownik Małego Przeglądu a za nim nie sprawdzając (normalka jak to się mówi(ło) w Warszawie) Muzeum Polin pisze że ten dom przetrwał do 1992 roku:
"Redakcja mieściła się na Nowolipkach 7, obok Pałacu Mostowskich. Ten dom ocalał i jeszcze w latach dziewięćdziesiątych prowadziłem do niego zafascynowanych Korczakiem dziennikarzy japońskich. Kamienicę, którą należało uznać za zabytek, zburzono w 1992 roku".
Ciekawe gdzie Józef Hen ciągał tych dziennikarzy japońskich?

W kamienicy Nowolipki 7 w latach 30. oprócz redakcji gazet i drukarni, mieściła się też cukiernia Merenszteina.

Przed wojna, cukiernia była wiecznie zapchana dziennikarzami i redaktorami ”Naszego Przeglądu”, atmosfera więc panowała intelektualna, a język jidysz przeplatał się tu z polskim.

Cukiernia istniała także w getcie. Zmienili się bywalcy, a publiczność ze względu na brak towaru, starano się przyciągać często organizowanymi tu koncertami.

Muzeum Polin pisze, cytując pisarza Józefa Hena, że dom w którym była redakcja Małego Przeglądu Korczaka (Nowolipki nr. 7) przetrwał do 1992 roku.  Tekst na stronie Muzeum Polin - "Ten dom ocalał i jeszcze w latach dziewięćdziesiątych prowadziłem do niego zafascynowanych Korczakiem dziennikarzy japońskich. Kamienicę, którą należało uznać za zabytek, zburzono w 1992 roku".

W kamienicy Nowolipki 7 w latach 30. oprócz redakcji gazet i drukarni, mieściła się też cukiernia Merenszteina.  Po wojnie przetrwał tylko budynek Pałacu Mostowskiego który odbudowano - Nowolipki 3.

Pierwsze zdjęcie opublikowane w Małym Przeglądzie Janusza Korczaka - Żelazny Król - Misza Geler (Misha Geller) z Wilna marzący o studiach i wyjeździe do Palestyny

Napis na zdjęciu po żydowsku: Żelazny Król, Misza Geler (Misha Geller) z Wilna - siłacz i telepata

Potem będę się dalej uczyl — chcę być adwokatem. Z Ameryki pojedzie cała rodzina do Palestyny, będę pracował w polu. Mój brat też bardzo chce jechać.

...Poszedłem do domu, przyznałem się ojcu. że zepsułem łań­cuch. Prosiłem, żeby poszedł zapłacić. Nie chciał wierzyć, poszedł ze mną — przekonał się. Dano mi inne łańcuchy — rwałem; żelazo — wyginałem. 

Urywki z tekstu Jawana, reportera który był również redaktorem Małego Przeglądu w okresie letnim.

W szkołach, parkach i ogrodach — odbywają się walki zapaśnicze. Matka skarżyła się że przez Poshofa* robi Mońkowi drugą już parę spodni. Chiluś chce koniecznie, żeby pisać o siłaczach. Marylka opowiada że kładzie lalkę na łopatki, ale nie wie co to nelson i rewanż. Kika razy telefonowałem do Poshofa (miałem protekcję redaktora dodatku sportowego), ale on ciągle śpi. Tymczasem przyjechał do Warszawy młody siłacz Misza. Powiedziałem: Pójdę, zobaczę, może ciekawe". Występuje w teatrze „Scala" na Dzielnej. Tłok. Nieporzą­dek. Nikt nie siedzi na miejscu. Pchają się. Na scenie młody chłopiec w krótkich spodniach i biało-niebieskiej koszulce sportowej. Na ubiorze skórzany fartuch. Twarz podłużna, oczy żywe, czarne. W ręku trzyma sztabę żelazną, wygina ją. Mięśnie rąk nabrzmiały. Z począ­tku bierze w usta, trzyma mię­dzy zębami i wygina, pomaga sobie kolanami. Sztaba zwinęła się jak ślimak. Młody siłacz się kłania: „Brawo, Misza!" Misza schodzi ze sceny, pokazuje wygięte żelazo. Wszyscy ogladąja, sprawdzają i podziwiają. Dochodzi do mnie. 

— Jestem Jawan, Będziemy mogli pomówić? Uśmiecha się radośnie.  
Wiem, „Mały Przegląd" — bardzo proszę. 

Potem narysował kredą wzór na tablicy — wziął żelazna sztabę, żeby według wzoru wycinać. Rozlegaja się krzyki: „Przepalone żelazo! — Cienkie żelazo! Oszukuje!'' Misza mówi po żydowsku ! tłumaczy na polski: „Niech wejdą specjaliści od żelaza, żeby się przekonać. Nikt z was nie wygnie". Na sali mało dzieci, ale wszystkie klaskały, ja też. Zabrał sie do wyginania. Udało mu się. Potem zrobił próbę, że się po łożył na gwoździach, na nim zbudowąno most, kilku ludzi po nim chodziło, a Misza wszystko wytrzymał. Publiczność była zachwycona, ale mnie się nie podobało. Chłopiec z Nowolipek, który stał obok, miał oczy zamknięte, żeby się nie patrzeć. Kiedy powiedziałem: ,Już",—westchnął z ulgą i otworzył oczy. Misza przebrał się: włożył arabski srebrny turban na głowę, długi purpurowy płaszcz z medalami i zgadywał myśli. Jeden pan napisał, żeby mu odwiązać krawat i założyć drugiemu — Misza zgadł myśl i tak zrobił. Inny pomyślał, żeby mu wyjąć ołówek z lewej kieszeni kamizelki — Misza wykonał. Proby długo trwały, Misza powiedział, że odgadywanie mysli to nie szachrajstwo, to telepatja.

— Co Miszy jest ? 
Nudzę się. Jeżdżę po wielu | miastach i miasteczkach, wszę­ dzie mam kolegów. W Warszawie nie mam znajomych. Siedzimy w hotelu — ja i tatuś. 

Dawno już tak jeździsz ? — Akurat w Zielone Święta zacząłem. Stale mieszkamy w Wilnie. 

— Jak się Misza dowiedział, że jest silny? 
Zawsze wiedzieli u nas w domu. że jestem silny, ale trudno odrazu zauważyć, bo nie jestem ani wysoki, ani tęgi — wyglądam zwyczajnie. W szkole też wiedzieli, że jestem silny, ale nikt nie myślał, że tak bardzo. Ja też nie wiedziałem. Kiedy miałem 7 lat bawiłem się z kolegami na drugiem podwórku. Tam był kiedyś skład żelaza, ale spalony. Był duży wolny plac. Koledzy się umówili, żeby wyrzucić kamienie, żeby wygodniej grać w futbol. Zaczęliśmy wyrzucać. Sam się ździwiłem: podnosiłem kamienie, których wszyscy razem nie mogli ruszyć z miejsca. Znalazłem żelazo, zacząłem wypinać — często mi się udawało. Klasa mnie szanowała, nabywała: ..Nasz siłacz". Uczyłem się w Wilnie w drugiej klasie hebrajskiego gimna,rium. 

— A biłeś się z kim? 
Pan pomyśli, że sie chwalę: Naprawdę sie z nikim nie biłem. Nie lubię, bo co za sztuka? Przecież każdego położę. Tylko raz biłem się z chrześcijańskimi chłopcami, a było tak: W Wilnie jest ogród botaniczny. Było nas trzech, a napadło czterech. Powiedziałem, żeby przestali — nie chcieli. Nie lubię się bić, ale przecież nie bę­dę uciekał. Jednego uderzyłem, przewrócił się; potem drugi fiknął kilka koziołków, my poszliśmy spokojnie dalej. 

— Czy cała wasza rodzina taka silna?  
U nas wszyscy sa silni, ale nie tak bardzo. Mój brat Maks ma 20 lat i był szomrem, siostra Chana ma 15 lat, ładnie sie gimnastykuje, ale ja jestem silniejszy. 

— Kiedy zacząłeś porządnie wyginać żelazo i rwać łańcuchy ? Przed dwoma laty był Brajtbard** w Wilnie. Prosiłem ojca - żeby mnie zabrał na występ Brajtbarda. Bardzo mi się wszystko podobało. 

Tatuś napisał do Brajtbrada i dał list woźnemu. Braftbard zbadał moje mięśnie, kazał robić próby ..Najlepiej, żeby nie występował, bo go to zmęczy...

Ten rok stracę. Podczas wakacji tatuś przyjmie, zgaduję, nauczyciela, w kilka miesięcy nauczę się wszystkiego i wstą­pię do czwartej klasy. Wrócę do szkoły. Ja mam silną wolę: jak coś powiem— musi tak być. Bardzo tęsknie za szkołą. Kiedy byłem w Wilnie, nigdy się nie nudziłem. 

— Czy ty robisz wszystko co Brajtbard ?
Prawie wszystko. Z początku wbijałem tak samo rę­ką gwoździe, ale jak Brajtbard wbił gwóźdź w kolano i z tego umarł — już ojciec nie pozwala. 

 — Czy się wstydzisz na scenie, boisz ? — 
Nigdy się nie wstydziłem, ani bałem. 

Misza Geler (Misha Geller) - Nasz Przegląd Ilustrowany, 20 marzec 1927.

Siłacze żydowscy o których pisze reporter Małego Przeglądu - Jawan: Breitbart i Poshof. Występowali często w biało-niebieskich strojach. Breitbart w biało-niebieskim płaszczu z wielką Gwiazdą Dawida. Podobnie ubierał sie mały Misza.

Kiedy po Białymstoku rozeszła się wieść, że Breitbart przybywa z Warszawy na występy, na miejscowym dworcu zebrały się tłumy ludzi. Cyrk braci Staniewskich i parada cyrku - Breitbart na koniu (1925).

Przepadała za Breitbartem, m.in. ze względu na pochodzenie, publiczność żydowska. Kiedy w 1925 roku po Białymstoku rozeszła się wieść, że Breitbart przybywa z Warszawy na występy, na miejscowym dworcu zebrały się tłumy ludzi. Wychodzącego z pociągu atletę, znanego z tego, że łamie podkowy jak zapałki, wygina żelazne pręty w różne esy-floresy i przegryza srebrne monety dziesięciozłotowe, przywitała orkiestra w pełnej gali. Na peronie pojawili się też białostoccy rabini i delegacje rozmaitych organizacji żydowskich. Rozentuzjazmowany tłum wziął Breitbarta na ręce i wprost z dworca zaniósł go na postój dorożek. Tu czekał specjalny przystrojony powóz, który odwiózł popularnego siłacza do hotelu Ritz. Występy Zygmunta Breitbarta sprawiły, że kasa cyrku Staniewskich była przez tydzień formalnie oblężona. Wszystkie bilety, nawet te najdroższe, po 7 złotych, szły jak woda. Któż bowiem, będąc już nawet wcześniej na przedstawieniu, nie chciał zobaczyć na własne oczy, jak samochód wypełniony pasażerami przejeżdża po klatce piersiowej leżącego na arenie siłacza. Ostatniego dnia występów, kiedy Breitbart miał swój benefis, gwoździem programu stało się rwanie łańcuchów, przyniesionych ze sobą przez kilku miejscowych niedowiarków, wątpiących w autentyczną siłę żydowskiego atlety.
Czytaj więcej: http://www.poranny.pl/album-bialostocki/art/5169836,cyrk-przyjechal,id,t.html

Zishe (Siegmund) Breitbart, "Król Żelaza" (1893-1925) - żydowski siłacz, urodzony w Strykowie gdzie jego tata był kowalem. Breitbart występował Europie i USA jako najsilniejszy człowiek świata.

Gustaw Breitbart,  wystepowal po smierci brata BP Zishe - Siegmund Breitbarta

Reporter Małego Przeglądu (Korczaka), Jawan napisał: Matka skarżyła się że przez Poshofa* robi Mońkowi drugą już parę spodni. Chiluś chce koniecznie, żeby pisać o siłaczach. Marylka opowiada że kładzie lalkę na łopatki, ale nie wie co to nelson i rewanż. Kika razy telefonowałem do Poshofa (miałem protekcję redaktora dodatku sportowego), ale on ciągle śpi. Na rysunku Poshof wg. tekstu po hebrajsku je kolację Sederową. Wyjaśnienie bo są tacy co twierdzą że Poshomf nie jest Żydem.

Streszczenie

Historia młodego Miszy Gelera i innych siłaczy żydowskich. Reporter Małego Przeglądu (Korczaka),  Jawan, dostał za zadanie zrobic wywiad ze sławnym Pashofem. Ale Pashof jednak ciągle "spał". Wobec tego poszedł Jawan na ul. Dzielną na wystepy "Królewicza Żelaza", młodego Gelera który był równiez telepatą.

Tatuś Miszy Gellera dostał audiencje w hotelu u "Braidbarda" - ówczesnego Króla i tak zaczęła się kariera Miszy Gelera.

Brajdbard to "Zishe Breitbart, "Król Żelaza" (1893-1925) - żydowski siłacz, urodzony w Strykowie gdzie jego tata był kowalem. Breitbart występował Europie i USA jako najsilniejszy człowiek świata. Społeczność żydowska nazywała go "nowym Samsonem". Popisywał się, m.in. przeciąganiem wozu pełnego ludzi zębami. Prawdopodobnie był pierwowzorem Supermana.
Zishe (Siegmund) Breitbart był znany w żydowskich kołach jako Shimshn-hagiber (Samson the Mighty).

Korczaks The Little Review starts with the article entitled Parliamentt

The Little Review - nr. 1, October 9, 1926

Janusz Korczaks The Little Review (Maly Przeglad) starts on October 9th, 1926 with an article entitled "Z SEJMU" - From the Parliament. However, normally it is very little written in his newspaper about the present happanings and affairs in Poland and abroad. 

Very seldom, the texts in The Little Review are devoted to national anniversaries or special events like the New Constitution or the death of head of Poland. Below is an example when Marshal Pilsudski died. The story about him occupy the space normaly used for children letters and articles written by the children corespondents.

The first page od The Little Review dedicated to the death of Józef Piłsudski. Piłsudski was a Polish statesman; he was Chief of State (1918–22), "First Marshal of Poland" (from 1920), and de facto leader (1926–35) of the Second Polish Republic, Minister of Military Affairs. He died on May 12th 1935.

From the Parliament article, written by Korczak reminds of the novel King Matt the First (Polish: Król Maciuś Pierwszy) It is the story of a young king's adventures, it describes many social reforms, particularly targeting children, some of which Korczak enacted in his own orphanage. The yong King Matt struggles to introduce reforms in his country with great difficulties as he is surrounded by adult ministers and advisers.

King Matt, after his fathers death was surrounded by adult ministers and advisers

Korczak wrote in The Little Review:
There is a lot in papers about the Parliament: “It was said in the Parliament.” “An MP said in the Parliament.” “There was a vote.” “A minister spoke in the Parliament.” These articles are long and boring. What’s worse, they’re full of incomprehensible words. Although the smartest people in every newsroom always write about the Parliament, it would be better to replace these articles with news about various events and interesting things happening in the world. I would also like to start with something else, but there is no way around it — until we come up with our own paper, we have to imitate the grown-ups. In all papers, there are introductory articles and so we also have to have an introductory article. And later we’ll see what we’ll do. 
The Parliament is located somewhere in the district of Mokotów, and I live in Wola, so I don’t really know what goes on there. But maybe I can manage somehow. And if it turns out that there have to be introductory articles about the Parliament in the Little Review, too, then maybe we’ll do it that way. 
Members of Parliament do have children. Let the dad write for the grown-ups, and the MP’s son will write for us. Or perhaps the editor can read the grown-up papers, and then write it again for children, in a way they’ll understand. After all, a little knowledge won’t hurt....

...President Mościcki has picked Piłsudski. There are many people in Poland who like Piłsudski a lot and they write that things will be better how. And those who don’t like him, write that “Mister” Piłsudski has been picked, and they’re mad. And what happens next, nobody knows.

k
(Korczak signed the article with the little k).

Cztery zmiany "szat" Małego Przeglądu Janusza Korczaka - Chochlik drukarski w drukarni Małego Przeglądu?

Pierwsza "szata graficzna" Małego Przeglądu Janusza Korczaka i podrubryka "Pismo Dla Dzieci i Młodzieży". "Wychodzi co sobota rano". "Sobota rano"? Czy to chochlik drukarski?  Sobota to żydowski szabat kiedy się nie pracuje a Chochlik drukarski to potoczna nazwa błędu w druku, przeoczonego w trakcie korekty. Okazało się że to nie chochlik tylko że Nasz Przegląd wychodził codziennie. Mały Przegląd wyszedł jednak tylko raz w sobotę mimo poprzednich zapowiedzi.

Nasz Przegląd: organ niezależny był drukowany 17 września 1926 (nr. 256) i 19 września 1926 r. (nr. 257). Dnia 18 września, w Jom Kipur nie ukazał się!

Nasz Przegląd – gazeta żydowska, dziennik, wydawany w Warszawie w latach 1923–1939. Był redagowany przez Jakuba Appenszlaka, Natana Szwalbe, Saula Wagmana i Daniela Rozencwajga. Miał nakład 40000–50000 egzemplarzy. Organ niezależny. Wychodził jak zapowiadano w czołówce gazety "codzień z rana w dni powszednie, niedzielę i święta". Wychodził nawet w sobotę i na Nowy Rok żydowski ale nie na święto Jom Kipur. Ostatni numer „Naszego Przeglądu”, nr 262, ukazał się w środę 20 września 1939 czyli 8 dni przed kapitulacją Warszawy.

Gazeta Nasz Przegląd publikowała cotygodniowe dodatki: „Mały Przegląd” (publikujący materiały autorstwa dzieci i młodzieży, redagowany przez Janusza Korczaka), „Nasz Przegląd Ilustrowany, „Nasz Przegląd Sportowy”, „Nasz Przegląd Rozrywkowy”, „Nasz Przegląd Radiowy” Nasz Przegląd Gospodarczy”, „Nasz Przegląd Akademicki”.

Myślałem że to chochlik drukarski gdy 1 nr MP wyszedł w Szabat. Okazało się że to prawda i że Nasz Przegląd wychodził również w Soboty czego się nie spodziewałem!!! Jednak tylko jeden, ten pierwszy nr. MP wyszedł w sobotę.

Mały Przegląd : pismo dzieci i młodzieży: tygodniowy dodatek bezpłatny do nr 88 "Naszego Przeglądu". R.4, nr 13 (29 marca 1929) Pierwszy numer ze zmienioną podrubryką Pismo Dzieci i Młodzieży, bez "dla" no i usunięty Chochlik drukarski z informacja że gazeta wychodzi w sobotę, w żydowski szabat.

Od 27 stycznia 1933 roku czyli po 6-ciu latach istnienia "Mały Przegląd" ukazuje się w nowej szacie graficznej. Zmieniająca się winieta Małego Przeglądu to rok 1931, 1933, i 1937, źródło zdjęcia: tu i dalej Biblioteka Cyfrowa Polona, www.polona.pl

"Mały Przegląd" zaczął wychodzić jako tygodniowy, piątkowy dodatek do "Naszego Przeglądu”, który od 1923 roku był chyba najpoważniejszym i najbardziej znanym dziennikiem żydowskim ukazującym się w języku polskim.

Myślałem że to chochlik drukarski gdy 1 nr MP wyszedł w Szabat. Okazało się że to prawda i że Nasz Przegląd wychodził również w soboty czego się nie spodziewałem!!! Jednak tylko jeden, ten pierwszy nr. MP wyszedł w sobotę.

Oprócz tego pierwszego numeru który wyszedł w sobotę w 1926 roku to w styczniu 1928 roku ukazały się trzy numery środowe (Nr. 1, nr. 3 i nr. 5 z 4-, 11- i 18-tego stycznia 1928). z pamiętnikami amerykańskiego aktora znanego czytelnikom "Małego Przeglądu" jako Brzdąca z filmu Charliego Chaplina pod tym samym tytułem.

Oprócz tego pierwszego numeru który wyszedł w sobotę w 1926 roku to w styczniu 1928 roku, poczynając od nr. 1, ukazały się trzy numery środowe z pamiętnikami amerykańskiego aktora znanego czytelnikom "Małego Przeglądu" jako Brzdąca z filmu Charliego Chaplina pod tym samym tytułem.

W Małym Przeglądzie z 16 grudnia 1927 roku jest informacja o środowych numerach z pamiętnikami amerykańskiego aktora znanego czytelnikom "Małego Przeglądu" jako Brzdąca z filmu Charliego Chaplina pod tym samym tytułem.

W Małym Przeglądzie z 16 grudnia 1927 roku jest informacja o środowych numerach z pamiętnikami amerykańskiego aktora znanego czytelnikom "Małego Przeglądu" jako Brzdąca z filmu Charliego Chaplina pod tym samym tytułem.

Od 27 stycznia 1933 roku czyli po 6-ciu latach istnienia ukazuje się "Mały Przegląd" w nowej szacie graficznej. Zmienia się wtedy nagłówek gazety. Oprócz rysunku sylwetek dzieci zmienia się też wygląd liter w nazwie gazety. Dzieci a właściwie ich sylwetki są umieszczone tak że najmniejsze dzieci bawią się siedząc w piasku itp, są najdalej od centrum rysunku podczas gdy te starsze bawią się wyprostowane w środku. Najwyższa sylwetka to salutujący chłopiec (Szomer?). Tytuł i podtytuł są dopasowane do sylwetek. Najniższa sylwetka po prawej stronie to chyba mały jamnik.

Druga zmiana szaty "Małego Przeglądu" to 5 pazdziernika 1934 roku.

Druga zmiana szaty "Małego Przeglądu". 5 pazdziernika 1934 roku ukazuje się gazeta w nowej, poważniejszej szacie graficznej. Znika rysunek dzieci i w lewym rogu pojawia się rysunek młodzieży - dwie dziewczynki i chłopiec. Wokół ich sylwetek: piłka, maska teatralna, cyrkiel, młot, książka, pióra i kałamarz i nuty ze znakiem wiolinowym. Zmienia się też wtedy nagłówek literowy gazety - również bardziej poważny wygląd liter w nazwie gazety. Litery są drukiem tłustym, wypełnione, podobnie jak rysunek, poważne.

Ostatnia zmiana szaty "Małego Przeglądu", 21 maja 1937 roku. 

Ostatnia zmiana szaty "Małego Przeglądu". 21 maja 1937 roku ukazuje się gazeta w nowej szacie graficznej. Tak będzie wyglądała gazeta do ostatniego numeru czyli do 1 września 1939 roku. Znika rysunek młodzieży - dwóch dziewczynek i chłopca i pojawia się mały szomer* z łopatą za którym przy wschodzącym słońcu podąża młodzież. Rysunek z Erec Izrael wykonany prawdopodobnie przez przyjaciela Korczaka Meira Faszynka.

* Szomrowcy to potoczna nazwa członków Ha-Szomer Ha-Cair.
  
**Ha-Szomer Ha-Cair (Haszomer Hacair, hebr.השומר הצעיר, „Młody Strażnik”) – międzynarodowa skautowa żydowska organizacja młodzieżowa. Powstała w 1916 w Wiedniu z połączenia ruchu Ceirej Cijon (mającego charakter kółek samokształcenia z lekcjami hebrajskiego) oraz organizacji Ha-Szomer "Strażnik" o charakterze skautowym, opartej głównie o brytyjski model skautingu. W szesnastoosobowej grupie założycielskiej w Polsce znalazł się m.in. Janusz Korczak (Henryk Goldszmit).

W 1924 roku powstała w Gdańsku Światowa Federacja Haszomer Hacair.
Skautowska organizacja Haszomer Hacair dążyła do budowy żydowskiej państwowości w Palestynie, zajmowała się wychowaniem młodzieży oraz przygotowaniem jej do osadnictwa kibucowego.

Rysunki do szomrowskiego miesięcznika Młody Czyn wykonywał Meir Faszynk, ten sam który ilustrował Trzy wyprawy Herszka - Janusz Korczaka a 1938. Premium dla czytelników „Małego Przeglądu“, nakładem „Keren Kajemet Leisrael“ i wyd. „Judaica“ w Warszawie. 

Trzy zmiany "szat" Małego Przeglądu Janusza Korczaka

być, tylko zbiera i układa listy, a czytelnicy sami muszą sobie radzić. Nie wiem, może to jest nawet słuszne, ale w takim razie zapytuję, dlaczego Mały Przegląd jest pismem „dla dzieci i młodzieży". Nie,—to jest pismo „dzieci i młodzieży", i tak właśnie powinno się nazywać. Nie redaktor i dorośli...