 |
Estera Budko (później Ester Budko-Gad, żyjąca w latach 1898–1982) była bliską współpracownicą Janusza Korczaka. Początkowo praktykowała w warszawskim Domu Sierot przy ul. Krochmalnej, a później była wychowawczynią w jego filii – kolonii letniej w Gocławku. To właśnie do niej Korczak pisał regularnie w latach 1925–1939. W listach do Estery lekarz i pedagog otwierał się jak przed mało kim, pisząc o swojej samotności, trudach codzienności oraz głębokich przemyśleniach na temat poświęcenia (stąd pochodzi jego słynny cytat: „Najłatwiej umrzeć za ideę. (...) Najtrudniej dzień po dniu i rok za rokiem dla idei żyć”). Ester Budko była jedną z kluczowych postaci w kręgu Korczaka, a ich relacja zapisała się w historii literatury dzięki poruszającej korespondencji.
W 1925 roku zdecydowała się na emigrację do Erec Israel (dzisiejszy Izrael) i była jedną z pierwszych migrantek z kręgu wychowanków i wychowawców i bursistów Korczaka, którzy osiedlili się w tamtejszych kibucach. Zamieszkała w kibucu Ein Harod który Korczak odwiedził dwukrotnie. Z tego kibucu dostał oficjalne zaproszenie i gwarancje pracy, dokumenty potrzebne do stałego osiedlenia się w 1939 roku.
