Dyrekcja Generalna Kolei Wschodniej (Generaldirektion der Ostbahn)
Kraków, dnia 27 sierpnia 1942 r.Zarządzenie rozkładowe nr 245 (Fahrplananordnung Nr 245)W celu umożliwienia sprawnej odprawy specjalnych pociągów z przesiedleńcami (Umsiedlersonderzüge), stacja Treblinka zostaje od dnia 1 września 1942 r. aż do odwołania zamknięta dla publicznego ruchu pasażerskiego.Od tego momentu pociągi pasażerskie P 1570, 1573, 1574 i 1577 będą przejeżdżać przez stację Treblinka bez zatrzymywania się. Dla pociągów P 1570, 1574 i 1577 dotychczasowe godziny odjazdów stają się godzinami przejazdu.
Ten niemiecki dokument kolejowy z 27 sierpnia 1942 roku został wydany w samym środku Wielkiej Akcji likwidacyjnej w warszawskim getcie. Pod kryptonimem „pociągów specjalnych z przesiedleńcami” (Umsiedlersonderzüge) kryły się transporty wiozące setki tysięcy ludzi — w tym Janusza Korczaka, Stefanię Wilczyńską i dzieci z Krochmalnej i moich dziadków — na natychmiastową śmierć w komorach gazowych.
Decyzja władz okupacyjnych o całkowitym zamknięciu stacji Treblinka dla publicznego ruchu pasażerskiego i nakaz bezwzględnego przejeżdżania innych pociągów bez zatrzymywania się wynikały z dwóch przyczyn. Po pierwsze, Niemcy chcieli odciąć przypadkowych świadków od makabrycznego widoku i krzyków uwięzionych w wagonach ludzi. Po drugie, chodziło o brutalne ukrócenie handlu wodą, za którą część miejscowej ludności żądała od umierających z pragnienia Żydów zapłaty w złocie, kosztownościach i obcych walutach. Ta kolejowa instrukcja to chłodny zapis izolacji miejsca masowej zagłady.
Pociągi śmierci miały absolutny priorytet, nawet przed transportami wojskowymi jadącymi na front wschodni. Standardowy skład pociągu z Warszawy to 60 wagonów towarowych. W każdym wagonie upychano od 80 do 150 osób. Warunki były tak dramatyczne, że wiele osób umierało jeszcze przed dotarciem do Treblinki.
