![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzC9BWlkFhZ-V6gW89dOPyN7Kd6yeiZlpQedKMfdHyyxKPdWQVgGPuaZCcwPq1nmzWqM53dAZXeW5uOYLuTY4v0qcUQiBcjOJhAjV74mgGFsoUI5U3wKKT3ZxZTNxxRTyEDIBjq67y92lzDduGC7gM3YFtn8imRQulZ2TK7IO09nbpwj76QjrbB3ECuyOV/w400-h289/DP-2%20Ruta%20Altman%20+%20LK.png) |
Altman Ruta z Piotrkowa Trybunalskiego nie szukała rodziców, znała dokładnie ich los. W lipcu 1945 r. lekarzowi UNRRA wypełniającemu Karty chorobowe oświadczyła, że jej rodzice, Moszek i Frania Altmanowie, wraz z siostrą zostali zamordowani w Treblince. Dlatego rubryka "Najbliższa rodzina" na jej szwedzkiej karcie szpitalnej, jest pusta. |
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0jT-FFIz-0tpgbtQGrH_Hr4SIkpT2w13Nh5fi48K6_BLFamYmZrgeURm_z2coY4s_VUEtP0hvUYyj1M4jfn-RmG-v853lGLQzNbmhKe0XYeOVhWorw7sXniuqzhnFHO-m50ZQrfFrErE5mS40VNFcb1KeYba-geMTVA2kWVOzbv8pLlLK2CSW5L6-AX_G/w400-h170/DP-2%20Ruta%20Altman%20lower%20part.png) |
Altman Ruta z Piotrkowa Trybunalskiego nie szukała rodziców albowiem znała dokładnie ich los. W lipcu 1945 r. urzędnikowi UNRRA wypełniającemu karty DP-2, w Lubece oświadczyła, że jej rodzice, Moszek i Frania Altmanowie, wraz z siostrą zostali zamordowani w Treblince w 1942 roku. |
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVlxsBy7xzIbSNrgC056O5g2vWnEOkThJjCcFtXfyiTEAJHI2RGW4du-LtCGAdeFzn0F4G3e9NTtY2kFYSepmMwzOw-JpoebJK6-CLXvaDbO9G18670J4Vant5qIqaroZE3xe-izhJVZZhUr0AgunoiDddmtmyV5v0-yOOXgHKfmlHRFpGMnWKBIKRpDQ5/s320/Januszewisz%20-%20Janaszewicz%20Paulina%20Pese%20Konsulat%20Starostwo.png) |
Większość Ocalałych z Holokaustu, którzy wylądowali w Szwecji pod koniec II wojny światowej, przyjechała z obozów koncentracyjnych bez jakichkolwiek dokumentów identyfikacyjnych. Mieli ze soba przy sobie tylko karty DP-1 i DP-2 wydane przez Alliantów w Europie i/lub szwedzką Inresekort - Kartę wjazdu do Szwecji. Na Karcie wjazdu do Szwecji często widniała niebieska pieczątka informująca, że jej posiadacz nie miał jakichkolwiek dokumentów. Nie było żadnego problemu ze złożeniem wniosku i otrzymaniem paszportów krajowych w konsulatach Polski, Węgier czy Czechosłowacji. Procedura była względnie szybka. Np. na zapytanie z Konsulatu Polskiego skierowane do Starostwa w Piotrkowie Trybunalskim przyszła odpowiedz w ciagu 2 miesięcy. |
Ogólna liczba obywateli polskich, Żydów i Polaków przebywających w Szwecji w połowie 1945 r. wynosiła około 17 000 osób. Żydzi, ocaleni z Holokaustu, przybyli do Szwecji głównie dzięki akcji UNRRA znanej dziś jako Białe Statki.
Władze szwedzkie szybko zorientowały się, że w przypadku Żydów kwestia „repatriandi” (repatriantów) była trudna, gdyż w rzeczywistości Żydzi nie mieli krajów, do których mogliby wrócić. Dlatego nie było większego nacisku ani zachęty do repatriacji Żydów do krajów pochodzenia.
Aby wyjechać ze Szwecji, Ocaleni z Holokaustu potrzebowali ważny dowodu tożsamości, czyli paszport. Aby otrzymać szwedzki paszport cudzoziemca (szwedzki främlings-pass), należało udowodnić, że jest się bezpaństwowcem, tak jak niemieccy Żydzi, których oficjalnie jako grupę pozbawiono obywatelstwa pod koniec lat trzydziestych.
Większość Ocalałych z Holokaustu, którzy wylądowali w Szwecji pod koniec II wojny światowej, przyjechała z obozów koncentracyjnych bez jakichkolwiek dokumentów identyfikacyjnych. Większość Ocalałych miała przy sobie tylko karty DP-1 i DP-2 wydane przez sojuszników w Europie i/lub szwedzką Karte Wjazdu -
Inresekort. Na Karcie wjazdu do Szwecji często widniała niebieska pieczątka informująca, że jej posiadacz nie miał takich dokumentów.
Nie było jednak żadnego problemu ze złożeniem wniosku i otrzymaniem paszportów krajowych w konsulatach Polski, Węgier czy Czechosłowacji.
W Szwecji nie było żadnego problemu ze złożeniem wniosku i następnie otrzymaniem paszportów krajowych w konsulatach Polski, Węgier czy Czechosłowacji.
Wielu Żydów, także piotrkowskich, zwróciło się do władz szwedzkich z prośbą o umożliwienie, używając tych paszportów odwiedzenia krajów pochodzenia, a następnie powrotu do Szwecji (Återresetillstånd). Powodem takich wyjazdów była nadzieja spotkania bliskich lub sprawdzenia, czy coś zostało z ich domów. Większa część ocalałych z Zagłady, która była świadkami odjazdu pociągów do Treblinki, podobnie jak ci w październiku 1942 r. z Piotrkowa Trybunalskiego, dokładnie wiedziała, na czym polega wyjazd do obozu zagłady i rozumiała, że nigdy nie zobaczy swych bliskich żywych (przy życiu).
Altman Ruta (wtedy 13 lat) z Piotrkowa Trybunalskiego nie szukała rodziców, znała dokładnie ich los. W lipcu 1945 r. urzędnikowi UNRRA wypełniający karty DP-2, w Lubece oświadczyła, że jej rodzice, Moszek i Frania Altmanowie, wraz z siostrą zostali zamordowani w Treblince. Ci, którzy pozostali w Piotrkowie po Wielkiej deportacji w 1942 r., doskonale wiedzieli, co deportacja na Wschód oznacza – śmierć w komorach gazowych Treblinki. W większości przypadków Ocaleni z Holokaustu, którzy przybyli do Szwecji, chcieli opuścić Europę – największe miejsce pochówku Żydów. L 7857 to numer Ruty szwedzkiej w Lubece.
Dolna część karty Altman Ruty DP-2 dowodzi że nie szukała rodziców i że dokładnie znała los swoich rodziców, Frani i Moszka Altmanów, a także swojej siostry, która wraz z rodzicami była w bydlęcych wagonach deportowana z Piotrkowa do Treblinki. W lipcu 1945 r. urzędnikowi UNRRA w Lubece oświadczyła, że jej rodzice i siostra zostali zamordowani w Treblince. Ruta Altman opisała w karcie DP-2 także dwa ostatnie miejsca swojego uwięzienia, obozy koncentracyjne Ravensbrück i Bergen-Belsen. To znaczy że wszyscy którzy pozostali w Piotrkowie po Wielkiej akcji wysiedleńczej w październiku 1942 r., doskonale wiedzieli, co Deportacja na wschód oznacza, śmierć przez uduszenie w komorach gazowych Treblinki.
W większości przypadków Ocaleni z Holokaustu, którzy przybyli do Szwecji, chcieli jednak definitywnie opuścić Europę – największe miejsce pochówku Żydów.
Dzieci, i dzieci z matkami które przeżyły Holokaust, wyzwolone w Bergen-Belsen przybyły do Malmö w Szwecji na pokładzie S/S Kastelholm, ostatniej misji UNRRA Białego statku z Lubeki, 26 lipca 1945 r. Wyjątkowe jest to, że ty samym statkiem później wyjechali ze Szwecji . Dwie grupy żydowskich dzieci i młodzieży udała się na kontynent , do portu w Calais i w Antwerpi w drodze do Erec Izrael.
Ten sam statek przewoził do Polski tzw. „repatriandi”, powracających polskich byłych więźniów obozów koncentracyjnych. W krótkim okresie, od listopada 1945 do czerwca 1947 Szwecję opuściło ponad 8 000 obywateli Polski, co stanowiło połowę wszystkich obywateli Polski przebywających w Szwecji w czerwcu 1945 roku.
Polski konsulat zorganizował aktywną akcję rejestracyjną. Ogłoszono, że konsulat będzie udzielał pomocy jedynie osobom zarejestrowanym, podczas gdy wielu polskich imigrantów nie ubiegało się o zezwolenie na pobyt. Do końca 1947 r. zarejestrowanych było 63 proc. obywateli Polski.
Do Polski, a potem już nie do Szwecji, ale do obozów dla przesiedleńców.
Do Polski i powrót do Szwecji, a następnie legalny i nielegalny transport do Eretz Izrael. Ze Szwecji dzięki paszportom krajowym
Polscy „repatriandi” zostali przewiezieni do Polski ze Szwecji na jednym z byłych Białych Łodzi KP Ingrid. Podczas dziewięciu rejsów (październik i listopad 1945) pomiędzy Malmö a Gdynią zawrócono 2,828 pasażerów posiadających obywatelstwo polskie. Również inny były Biały Statek, S/S Kastelholm był zaangażowany w tę akcję.