Prawda o Katyniu w Nowym Kurierze Warszawskim w kwietniu 1943 roku

Gazeta nazywana przez Polaków: gadzinówka, szmata, szmatławiec, zaczęła wychodzić po zamknięciu przez Niemców wszystkich polskich gazet warszawskich. Był to niemiecki, polskojęzyczny dziennik informacyjno-propagandowy wydawany przez władze okupacyjne Generalnego Gubernatorstwa.

13 kwietnia 1943 r. radio berlińskie nadało komunikat o odnalezieniu w Katyniu grobów polskich oficerów. Zbrodnią tą Niemcy obciążyli Związek Radziecki. Z kolei Sowieci głosili, że to propaganda goebelsowska kłamie.

Jüdischer Wohnbezirk in Warschau - Jewish residential district in Warsaw or Dzielnica Zydowska

This is the first time since October 15th, 1940, the entire page from the Polish newspaper Nowy Kurier Warszawski with the map of future ghetto borders in Warszawa is published. It was called by the Germans „Jüdischer Wohnbezirk in Warschau“ - Jewish residential district in Warsaw or in Polish Dzielnica Zydowska. However, the construction of the ghetto wall started on April 1, 1940.
The ghetto was divided by Chłodna Street, which due to its importance (as one of Warsaw's major east-west arteries) was excluded from it. The area south of Chłodna was known as the “Small Ghetto”, while the area north of this street was the “Large Ghetto”. 

When the Germans created the Warsaw Ghetto in 1940, Janusz Korczaks orphanage "Dom Sierot" was forced to move from 92 Krochmalana (street). The last location of the "Dom Sierot" was at 16 Sienna (street) in Small Ghetto. Ghetto borders were changed several times. 

The last location of the "Dom Sierot"  (marked with *) was at 16 Sienna (street) in the Small Ghetto. Ghetto borders were changed several times. 

On 5th of October 1941 the ghetto border was moved to the middle of Sienna Street. Therefore it was not a wall just the barbed fence.

On October 5th, 1941 the ghetto border in Small Ghetto, was moved to the middle of Sienna Street. Therefore it was not a wall just the barbed fence. Here, Sienna street number 16 - Korczaks Orphanage last location. Picture taken after deportation to the death camp Treblinka.

On August 5th, 1942, German soldiers came to collect the 239 orphans and about one dozen staff members, to transport them to Treblinka extermination camp.

Riddarfjärdenshemligheter

Riddarfjärdenshemligheter
Från botten av Nellys vik
Bl.a. video, däck, papperskorgar
och ett stycke badkar!

5 sierpnia x 3 - Lunapark przy murze Warszawskiego Getta ze słynną karuzelą - i Czesława Miłosza "Campo di Fiori" i "Okno na tamtą stronę" Władysława Szlengla

"Nowy plac zabaw ludowych przybył na pl. Krasińskich, naprzeciw zabytkowego pałacu z XVII wieku". Na zdjęciu, na samym dole karuzela i huśtawki ustawione nieopodal na placyku utworzonym między ulicami Bonifraterską a Nowiniarską

Mam okno na tamtą stronę,

bezczelne żydowskie okno

na piękny park Krasińskiego,

gdzie liście jesienne mokną...

Pod wieczór szaroliliowy

składają gałęzie pokłon

i patrzą się drzewa aryjskie

w to moje żydowskie okno...

A mnie w oknie stanąć nie wolno

(bardzo to słuszny przepis),

żydowskie robaki... krety...

powinni i muszą być ślepi.

Niech siedzą w barłogach, norach

w robotę z utkwionym okiem

i wara im od patrzenia

i od żydowskich okien...

A ja... 

....żegnam milczące miasto,

magicznie podnoszę ręce...

zamykam oczy i szepcę:

– Warszawo... odezwij się... czekam...

Okno na tamtą stronę -Władysław Szlengel

5 sierpnia 1942 roku deportowano Janusza Korczaka, wychowawców i 239 dzieci z Domu Sierot do Treblinki.

5 sierpnia to data "prawdziwych urodzin" mojej mamy która widziała deportację Domu Sierot i pamięta że to było właśnie tego dnia.

5 sierpnia 1942 roku w Nowym Kurierze Warszawskim wydrukowano notatkę zatytułowaną "Nowy plac zabaw ludowych".- ".....ostatnio do wciąż zwiększającej się cyfry lunaparków przybył nowy na pl. Krasińskich, naprzeciw zabytkowego pałacu z XVII wieku". 

Tak, to chodzi o Lunapark przy murze Warszawskiego Getta ze słynną karuzelę, uwiecznioną kilka miesięcy później, po Powstaniu w Getcie przez Czesława Miłosza w jego wierszu "Campo di Fiori".

5 sierpnia 1942 roku, strona 3 Nowego Kuriera Warszawskiego. Nowy Kurier Warszawski to gadzinówka. Tak potocznie warszawiacy nazywali to pismo ale kupowali i czytali! Gadzinówka – pismo służące za pieniądze niecnej sprawie, korzystające z gadzinowego funduszu, w tym wypadku niemieckiego okupanta!

.

Nowy plac zabaw ludowych przybył na pl. Krasińskich, naprzeciw zabytkowego pałacu z XVII wieku. Na zdjęciu, za karuzelą (którą częściowo zasłania kobieta na pierwszym planie), i Pałacem i ogrodem Krasińskich było tzw. Duże Getto. To właśnie tę karuzelę opisał w swym wierszu Czesław Miłosz (tzn, stojącą bliżej huśtawek, tutaj na tle pałacu Badenich czyli Sądu Apelacyjnego przy pl. Krasińskich 3) a nie samotną karuzelę ustawioną na placyku utworzonym między ulicami Bonifraterską a Nowiniarską gdzie toczyły się zacięte walki w czasie Powstania w Getcie.

Tylne ściany budynków getta, widziane od strony ulicy Bonifraterskiej. Widoczna na nim karuzela stoi nieczynna w chwili fotografowania! To nie  tę karuzelę, ustawioną na placyku utworzonym między ulicami Bonifraterską a Nowiniarską opisał w swym wierszu Czesław Miłosz lecz karuzelę stojącą bliżej huśtawek, naprzeciwko Pałacu Krasinskich. Uwidocznione w prawym. dolnym rogu fotografii działko niemieckie ostrzeliwało punkty oporu powstańców żydowskich w okolicy szopu szczotkarzy przy Bonifraterskiej.

I ci ginący, samotni,
Już zapomniani od świata,
Język nasz stał się im obcy
Jak język dawnej planety.
Aż wszystko będzie legendą
I wtedy po wielu latach
Na nowym Campo di Fiori
Bunt wznieci słowo poety.

Czasem wiatr z domów płonących
Przynosił czarne latawce,
Łapali skrawki w powietrzu
Jadący na karuzeli.
Rozwiewał suknie dziewczynom
Ten wiatr od domów płonących,
Śmiały się tłumy wesołe
W czas pięknej warszawskiej niedzieli.

Ta samotna karuzela była ustawiona na placyku utworzonym między ulicami Bonifraterską a Nowiniarską gdzie toczyły się zacięte walki w czasie Powstania w Getcie. Ta karuzela się nie kręciła w czasie walk w getcie. To fakt! Tej nie opisał Czesław Miłosz w 1943 roku.

"...Wspomniałem Campo di Fiori
W Warszawie przy karuzeli,
W pogodny wieczór wiosenny,
Przy dźwiękach skocznej muzyki.
Salwy za murem getta
Głuszyła skoczna melodia
I wzlatywały pary
Wysoko w pogodne niebo.”

Mur oddzielający getto od miasta jest symboliczną granicą pomiędzy dwoma odrębnymi światami. Dyskretnie ukazywane przez Miłosza odgłosy i znaki tragedii - wiatr od domów płonących nie zakłócają beztroskiej zabawy warszawiaków. 
"Będę legendą zwidą i bajdą szukać mnie będą ale nie znajdą - pisał W. Szlengel,

Po Powstaniu w getcie. Mocno uszkodzone budynki szopu szczotkanrzy przy Bonifraterskiej - tam była linia frontu i działka niemieckie ostrzeliwały getto z placyku przy tej własnie karuzeli.

Miejsca w których stały karuzele * i hustawki w 1942 i w 1943 roku.  Zdjecie zrobione po Powstaniu Warszawskim w 1944 roku. W prawym górnym rogu tory i wagoniki kolejki waskotorowej używanej do odgruzowywania getta. Nie wiadomo czy to właśnie tę karuzelę, ustawioną na placyku utworzonym między ulicami Bonifraterską a Nowiniarską opisał w swym wierszu Czesław Miłosz czy też karuzelę stojącą bliżej huśtawek, naprzeciwko Palacu Krasinskich. 

Opis w Nowym Kurierze Warszawskim zgadza się w 100% z wierszem Miłosza z 1943 roku:

"...Wspomniałem Campo di Fiori

W Warszawie przy karuzeli,

W pogodny wieczór wiosenny,

Przy dźwiękach skocznej muzyki.

Salwy za murem getta

Głuszyła skoczna melodia

I wzlatywały pary

Wysoko w pogodne niebo.”

5 sierpnia 1942 roku w Nowym Kurierze Warszawskim wydrukowano notatkę zatytułowaną "Międzynarodowe żydostwo demaskowane przez Japonczyków". Do dzisiaj podnosi się ochoczo ten temat, nawet na forach o pedagogach na FB.

Campo di Fiori

BY CZESLAW MILOSZ

TRANSLATED BY LOUIS IRIBARNE AND DAVID BROOKS

Czeslaw Milosz's poem "Campo dei Flori" is about Poles cheerfully riding a merry-go-round at Krasinski Square just outside the burning ghetto. It happened during the Easter festival of 1943 that coincided with the Warsaw Ghetto Uprising.
In Rome on the Campo dei Fiori

baskets of olives and lemons,

cobbles spattered with wine

and the wreckage of flowers.

Vendors cover the trestles

with rose-pink fish;

armfuls of dark grapes

heaped on peach-down.

On this same square

They burned Giordano Bruno.

Henchmen kindled the pyre

close-pressed by the mob.

Before the flames had died

The taverns were full again,

baskets of olives and lemons

again on the vendors' shoulders.

I thought of the Campo dei Fiori

in Warsaw by the sky-carousel

one clear spring evening

to the strains of a carnival tune.

The bright melody drowned

the salvos from the ghetto wall,

and couples were flying

high in the cloudless sky.

At times wind from the burning

would drift dark kites along

and riders on the carousel

caught petals in midair.

That same hot wind

blew open the skirts of the girls

and the crowds were laughing

on that beautiful Warsaw Sunday.

Someone will read as moral

that the people of Rome or Warsaw

haggle, laugh, make love

as they pass by the martyrs' pyres.

Someone else will read

of the passing of things human,

of the oblivion

born before the flames have died.

But that day I thought only

of the loneliness of the dying,

of how, when Giordano

climbed to his burning

he could not find

in any human tongue

words for mankind,

mankind who live on.

Already, they were back at their wine

or peddled their white starfish,

baskets of olives and lemons

they had shouldered to the fair,

and he already distanced

as if centuries had passed

while they paused just a moment

for his flying in the fire.

Those dying here, the lonely

forgotten by the world,

our tongue becomes for them

The language of an ancient planet.

Until when all is legend

And many years have passed,

on a new Campo dei Fiori

Rage will kindle at a poet's word.

Warsaw, 1943

To blow up Warsaw railway bridges over the Vistula in WW I and WW II

WWI

August 5th 1915

WW II

September 13th, 1944

September 13th, 1944, in the afternoon, the Germans blow up all four Warsaw bridges over the Vistula.

Zagłada i Pewność i Powroty na ulicę Twardą

Telefon warszawski: 2 94 89 Sosnowicz Hersz, wędliniarnia, Twarda 5 - Hersz to ojciec mojej Zagladowej Cioci Marysi mieszkajacej w Paryzu. Mieszkali na ulicy Panskiej.
Telefon moich dziadków: tel: 1 28 40 Helena i Gabriel Rozental, Warszawa, Twarda 3 m 78. 

Twarda 10 ciemny budynek i Twarda 8 przed wojna fotografowane spod domu Twarda 7 lub Twarda 5 w kierunku Placu Grzybowskiego i we wrzesniu lub pazdzierniku 1939 r (prawe zdjecie) fotografowane w kierunki ulicy Marianskiej.

Klisze zachowują się, ludzie nie!

Zagłada mojej rodziny sięga czasów drugiej wojny światowej. ... Ale wydaje mi się - mam taką nadzieję, może nawet pewność, że ktoś po nią sięgnie, przeczyta moje wypociny. Ktoś - to moje dzieci i wnuczki. 

Ulica Twarda 10, tam był fotograf. Twarda 8 - naprzeciwko na Twardej 5 była wędliniarnia Hersza Sosnowicz. Twarda 6 sie zachowała, naprzeciwko na drugim podwórku mieszkala moja mama z siostrami i moim dziadkami, tam gdzie jest cien jakiegos slupka. Był, była, był, była....

Warszawskie Getto przestało istnieć w trzy miesiące. Ocaleli nieliczni. Deportacja na Umschlagsplatz oznaczała w 99.99% śmierć. Straszna ta pewność.

Ta wojenna, Zagładowa trauma zawierająca pewność pozostała na długo, jest wręcz dziedziczna.

U mnie objawia się to między innymi szukaniem. Szukaniem miejsc, nie ludzi, bo ta cyfra 99.99% jest jest wręcz zamrażająca jeżeli chodzi o szukanie osób, rodziny z okresu Zagłady lub ich potomków.

Moja Zagładowa trauma to szukanie miejsc gdzie żyli, dowodzenie że żyli mimo że po nich nic nie pozostało, czasami nawet nie ma ich zdjęcia.

Moi rodzice nie opowiadali o swoich rodzinach, o domach w których mieszkali albo gdzie była ich pierwsza szkoła lub gimnazjum. Właśnie takie miejsca mnie interesują by udokumentować te 99.99% zamordowanych.


Dlatego wracam znów na Twardą, usilnie wyszukuję zdjęcia na internecie i mam nadzieję ze nagle odnajdą się jakieś archiwa fotograficzne, np. z studia fotograficznego na ulicy Twardej i zobaczę rodzeństwo i rodziców mojej mamy, mam taką nadzieję...

Ulica Twarda 1 - tam był Bazar. Twarda 3 - tam mieszkali dziadkowie i moja mama, Twarda 5 - to była wędliniarnia Hersza Sosnowicz. Twarda 3 - tam gdzie * czyli na drugim podwórku mieszkała moja mama z siostrami i moim dziadkami. 

Zdjęcie z maszerującymi Zydami do przymusowej pracy eskortowani przez Wermacht na ulicy Twardej nie jest do konca zidentyfikowane. Mnie sie wydaje ze to moze byc ten sam dom co na jednym z filmików na Youtube (dolne zdjęcie). Twarda 5 gdzie byla wądliniarnia? Ciemny dom Twarda 7 róg Marianskiej?

Twarda na Youtube

www.youtube.com/watch?v=LgsDvdscmfY
www.youtube.com/watch?v=EKnRFvH-IYU

Kväsarkvantingar - Stureplanspojkar på Kungsholmen

Kungsholms tull låg mellan dagens Fridhemsgatan och Mariebergsgatan. Byggnaden var ursprungligen ett trähus som ersattes 1832 med ett stenhus ritat av arkitekt Carl Christoffer Gjörwell Det blev ett enplanshus med brutet tegeltak. Efter tullens avflyttning 1857 användes huset som bland annat sjukhem för spädbarn och fängelse. Under senare delen av 1910-talet revs tullhuset för att ge plats åt Fridhemsplan.

Kungsholmsligans paradmarsch

Till Kungsholms tull en stjärnklar natt vi tåga
med både skåp och fjälla under arm, under arm
och under pirkan välvas mörka tankar
och ingen mäkta hindra deras gång - sicken en gång!

Till Kungholms tull vi tåga
och där vårt liv vi våga
vi dessa kväsarkvantingar tillhör
som blott för skåp och för vår fjälla dör - stekt i smör!




Texten: Kungsholmsligans paradmarsch är skriven av Kväsarvalsens skapare Arthur Högstedt. Högstedt var ungsocialist och jobbade även som illustratör för tidningen Brand.

skåp och fjälla under arm - dragspel och en tjej

kväsarkvantingar - Stureplanspojkar från arbetarklassen

kväsarrynkor - tjejer dito

Klädstill

En riktig kväsarkvanting ska helst ha en vegamössa med knäckt skärm som demonstrerar att han ofta råkar i slagsmål — denna brutna mösskärm kallas för ”kväsarmärket”.

Kväsarrynkan å sin sida bar kortare kjolar än andra kvinnor av sin klass — vilket under sent artonhundratal kanske inte säger så där väldigt mycket — och rökte dessutom offentligt, vilket möjligen var ännu mer upprörande.